Aan de bak

Vandaag de -onvermijdelijke- werkkilometers (bos) én woon/werk kilometers gemaakt op mijn andere bosfiets. Onder het motto; rustig aan dan kom ik er vanzelf wel, ging het ook best. Voor mijn uitziekende gestel had het ook niet meer moeten zijn. Maar het mooie weer daarbij maakte het niet al te vervelend.


20 km ongeveer
1:15 uur

Griep

Alle leden van ons gezin zijn van de week geveld door de griep. Nee, niet de Mexicaanse variant. Hopelijk blijft deze ons bespaard, maar het is wel een griep die je lijf helemaal ontregelt en er met je weerstand vandoor gaat. En dat is niet best met 2 kleine kinderen.
Nu we allen weer aan de betere hand zijn vraag ik me af wat wijsheid is. Trainen of nog niet? Eigenlijk is het beter van nog niet en dat betekent nog meer trainingsachterstand. Ik baal er wel van, maar er is niet veel tegen te doen.

Gelukkig staat de tacx (bijna) weer tot ons beschikking en kunnen we ook tijdens regen door trainen. En de regen valt hier alweer gestaag naar beneden...

Grrr

Ik houd wel van een beetje vies worden. In het bos, op de bosfiets. Geen probleem. Waar ik niet van houd is een mtb rit zoals vandaag. Slotzin: "Zo, dit doe ik nooit meer!"
Howcome? We, J en ik, zouden bosfietsen. J was gisteren met een vriend wezen biken op Havelte, en ja, ze kwamen wel wat smerig terug. Maar ach, dat gebeurt wel vaker. En zolang J nog het bos in wil, zal het wel meevallen. J houdt namelijk niet echt van modderige bosritjes.

Na de plensbui van vandaag kunnen we beginnen. Ik heb mijn eigen wielen eens verruild voor een setje 'leenwielen'. Lichtere velgen, XT naven en smallere Racing Ralph banden. Dit om eens te vergelijken met mijn huidige wielset. Dom, dom, dom!! Want mijn eigen bandenset zou deze modder véél beter het hoofd kunnen bieden. Maar nee, daar ging ik, op mijn wedstrijd wielsetje.

Letterlijk de allereerste meter is een plas van 2 bij 2 meter. J raast er in volle vaart doorheen terwijl ik terughoudend de juiste route kies. De kilometers die volgen gaan over een dek van bladeren van de Amerikaanse eik. Nasty oak! Onder de laag bladeren ligt een sloot, zo blijkt. Na een paar kilometer peilt J hoe het gaat. "Hmpff!!" Na een klim waarin ik eindelijk Johan kan bijhouden ben ik hem ook zo weer kwijt. Reden: mijn banden vinden in deze modderdrek geen grip. Ik glij alle kanten op. Weer een stop om mij op te wachten. Ik deel mee dat dit geen mountainbiken is maar vijverbiken. We gaan door.

Ik balanceer me het apezuur. Alle bomen binnen een meter van de track zijn potentiële doodsoorzaken. Als ik links in stuur, kom ik rechts uit. Net daar waar een boom staat, een stronk ligt, of een modderpoel op mij wacht. Ik heb er behoorlijk de pest in. Als Johan weer eens peilt of het nog gaat zeg ik best. Er is immers toch geen weg terug? Laten we maar door rijden.

De single track door het dichte bos gaat zo langzaam dat ik het zelfs koud krijg. Als ik dan daadwerkelijk een keer op mijn muil ga -uiteraard door de natte blubber- vloek ik eens lekker hard. Het helpt niks. Johan heeft het ook niet eens gehoord, die rijdt 200 meter voor me. Ik besluit dat ik hier voorlopig niet meer terug kom. Op dit vijver parcours van Havelte.

13 km?
1:05

Onbalans

Als we met onze eigen ogen hebben vastgesteld dat de Sint ook in Wolvega is gearriveerd stap ik aan het eind van de middag op voor anderhalf uur duurtraining. De Colly dus.
Ik moest de zin eerlijk gezegd ver zoeken. Beetje gaar. En dan vraag je je af of zo'n training dan ook gaat verlopen zoals je je voelt..

Nee dus. In de tegenwind -kracht 5- trap ik via Willemsoord naar de Eese. Ik kies voor de route naar Steenwijk en bekenk me eenmaal bijna daar, dat ik ook nog wel eens dat klimmetje bij Onna kan opzoeken. Daar waar ik de laatste keer lek reed. Een blik op de horizon laat zien dat de zon al erg laag staat en ik heb al een uur op de klok. Daar is dus geen tijd meer voor dus ik fiets Steenwijk aan de zuidkant door. Omdat het best wel prima gaat pak ik toch nog een lusje extra naar Steenwijkerwold. Het viaduct gaat met de wind in de rug en de best werkende dijbeenspieren van vandaag met 35 per uur omhoog. Dan kies ik de kortste weg naar huis via de achterkant van Willemsoord en de Blesse. In dat laatste dorp is het toch echt wel schemerig genoeg voor de straatlantaarns om te gaan branden.
Ik ben vandaag niet voorzien van mijn verlichtingskermis, want de opzet was anderhalf uur en tja, het wordt nog steeds vroeger donker.... 3 km voor Wolvega kan ik kiezen voor de snelle, verkeersdrukke route of de verstandige, maar langzame verkeersluwe route. Ik heb vandaag geen zin in verstandig en bereik in het nog net niet helemaal donker ons huis, waar Johan voor het raam op de uitkijk staat.
Supertraining. Mooi dat ik toch ben gegaan met weinig zin en na een drukke dag. (Goed onthouden.)

42,9 km
1:35 uur

Nieuwtje

Ik heb de Axa's, waar ik een half jaar fanatiek reed en later donateur op afstand was, gedag gezwaaid. Na 2 clubtrainingsloze jaren heb ik besloten lid te worden van De Driehoek. Ik heb er nog geen wielrenner van ontmoet -op Jouke na dan??- dus ik ben erg benieuwd hoe het me gaat bevallen.
En tja, dan zal er ik er vroeg of laat toch echt een keer aan moeten geloven:
het wedstrijd wielrennen.... brrr.

Op de doorgaande weg

Een avondtraining buiten, want het is hier in het noorden sinds 2 weken eindelijk droog. En niet koud, zo lijkt het. Voor de zekerheid trek ik toch mijn outdoor windstopper aan. En mijn buff om mijn oren.

Behangen met de kerstverlichting zit ik om 18:15 uur op de fiets. "Op de doorgaande wegen blijven, hoor." instrueert Johan me nog snel.
Het plan is een 2 uur durende training met 2 blokkken D2 van 20 minuten. Ik heb de wind in de rug als ik de N351 naar Oosterwolde af rijd. Het gaat lekker snel, met 30 op de klok en de pver de nieuw geasfalteerde parallelweg. Voor Oosterwolde moet ik een even van de doorgaande weg afwijken, maar dan beland ik op een andere N-weg. Weer een parallelweg ernaast. In het zicht van de automobilisten, maar wel op veilige afstand. Mijn hoofdlampje begint een stuk zwakker te schijnen na een half uur... jammmer.

Ik ga richting Drachten, maar hoop daar niet daadwerkelijk aan te komen. Veel te ver. Ik ben van plan de eerste grote weg weer terug richting het westen te nemen. Maar die komt maar niet, alleen donkere smalle binnenweggetjes. Na een blok D2 is de verleiding groot... ik wil zo langzamerhand wel op huis aan. Immers, ik krijg nog een flink stuk tegenwind voor mijn kiezen. Dan eindelijk, niet ver van Drachten, is daar een weg richting Hemrik met vrijliggend fietspad. Ik steek hier in, krijg de verwachte tegenwind in mijn snufferd en zet mijn tweede D2 blok in. Al snel krijg ik de splitsing naar Jubbega. Is dat niet de kortste weg naar huis? Ik heb geen idee, ik bel Johan. Aangezien de weg naar Jubbega korter is maar wel een smal binnenweggetje, blijf ik op mijn route naar Hemrik. Daarna volgt eindelijk Gorredijk en dan ben ik weer op bekend trainingsterrein. Na Gorredijk kies ik dan toch voor de smalle donkere binnenweggetjes. Ik weet de weg, dat scheelt wel.

Op de een of andere manier denk ik altijd dat na Gorrdedijk via wat geslinger al Mildam in de buurt komt. Ik vergis me behoorlijk, aangezien Bontebok en Katlijk er nog tussen liggen. Mijn stuurlamp begeeft het na 2 uur. Keurig zoals de gebruiksaanwijzing ons vertelde. En jahaa, ik ben nog lang niet thuis. Mijn helmlamp schijnt nog, zij het in afgezwakte vorm.

Na Mildam -ik heb het behoorlijk gehad, ik fietste vanmorgen immers ook al een uur in stevig tempo naar mijn werk- begint het weer wat te druppelen. De tegenwind, waar ik al een uur tegenin fietst is behoorlijk hard. Na 62 kilometers kom ik eigenlijk nog best fit thuis. Lekkere training dus!!

62,3 km
2:27 uur

Colly in de Mist

Jaja, ik weet het. Het werd wel weer eens tijd. Weet je wat het is, de Tacx is stuk. Kapoet. En hij ligt in de werkplaats van Tacx Nederland, te verstoffen denk ik. Want het schiet niet op. Dus geen rollenbank beschikbaar, geen fitness abonnement -ik vind 40 euro in de maand voor minimaal een half jaar écht zonde- en wel veel regen, regen en nog eens regen. Met name als ik moet trainen.
Ik heb dus wel wat trainingsachterstand en het begint te knagen. Zo kom ik nooit aan die 8000 kilometer die ik in de benen moet hebben voor juli 2010. Dus met een lichtelijk schuldgevoel stap ik vanmorgen in de dikke mist op de Colly. Drie graden boven nul. KOUD!! Ik ben toch nog te dun gekleed, merk ik al snel.

OP de planning staat 3 uur duurtraining. Na gisteren heb ik dit al naar beneden bijgesteld en ben ik tevreden met 2 uur. Gisteren, namelijk, liep ik de Lemelerbergloop. Ik heb er letterlijk niet veel woorden aan besteed, op deze fietsblog, maar ik train zo af en toe ook wel met hardlopen. Tot nu toe 5 keer. En deze Lemelerbergloop was de 6e training. En wat een hel, die bergloop. Door het bos ging het overal steil omhoog en naar beneden. Mijn lijf wist niet wat zich overkwam. En nu staat die loop al bekend als 'erg zwaar', dus mijn debuut in de loopjes-wereld was niet zo slim gekozen. Toch eindigde ik niet helemaal achteraan, wat ik Johan wel voorspelde. En met mijn 35 minuten was ik ook wel tevreden, for now.


Het is een goede voorproef op het afzien in de kwart marathon in januari. Tijdens het grote Egmond-Pier-Egmond strandrace / Halve Marathon weekend. Ook om eens te ervaren hoe een hardloper nou in zo'n wedstrijd staat en hoe zo'n wedstrijd überhaupt verloopt. Nuttig ja, maar als wielrenner sta je daar toch niet op je gemak tussen hoor. Ik niet in ieder geval.

Terug naar de Colly. Het is zó koud, de mist druppelt in vloeibare vorm van mijn helm, mijn mouwen zijn binnen 10 minuten doorweekt, net als mijn onderbenen. Mijn schenen vriezen er af! Wat een bar weer, in die mist is er nog geen 150 meter zicht. Er is letterlijk geen hond op straat. Nauwelijks een auto zelfs.
Ondanks die moordende 5,3 km van gisteren, draait het best wel lekker. Maar als ik in de buurt van de Eese ben en ik besluit dat ik Havelte lekker links laat liggen, dus dat ik weer op huis 'mag' aangaan, gaat het tussen de oren ook beter. Mijn benen beginnen zelfs een beetje warm te worden. Ik maak toch nog een extra lusje via Steenwijk en zet daarna de terugweg in.

Na anderhalf uur ben ik dan alweer thuis, en moeten die kilometers dus niet van vandaag komen. Veel te bar weer!

40,6 km
1:29 uur

Afzien in / is Schoorl

We zijn dit weekend neergestreken aan de Noord Hollandse kust. Weekendje uitwaaien, zeg maar. En dat doen wij natuurlijk op de fiets. Dus na een poging tot uitslapen (jammer dat debiologische wekker nog op half zes, half 7 en vervolgens 7 uur staat) in een niet al te best bed, stappen Johan en ik op de bosfiets en rijden vanuit Egmond aan Zee richting de start van het MTB parcours bij Schoorl. Volgens vele hét mooiste parcours in Nederland en daar kan ik mij ook wel achter scharen.

Het draait bij mij niet zo best en soepel vandaag. Bijna 6 maanden woelige baby-nachten, werkstress en de nodige sport inspanningen komen dit weekend naar de oppervlakte drijven in de vorm van algehele brakheid. Oei, dit weekend is veel te kort om bij te tanken. We fietsen dan ook maar rustig aan.

Maar op het parcours van Schoorl kun je niet aankomen met ‘rustig aan’. Daar is het zwemmen of verzuipen. Trappen of omvallen. In de eerste 6 kilometer wordt daar niemand rust gegund. Zo begint het al met de eerste klim, direct vanaf de start. Vele kaal gereden boomwortels op een pad dat ook nog met 14 procent omhoog gaat. Van alleen het aanblik al stijgt mijn hartslag naar de bovenste regionen en knijp ik automatisch in de remmen. Sjit. Dat is ook weer niet de bedoeling. Ik klik uit, draai om, loop 20 meter terug, en na 3 keer diep uitademen doe ik het nog eens over. Uiteraard kom ik nu zo maar boven, het zit tussen de oortje hè.

Dan volgt er een achtbaan van op en neer, kombochtjes, boomwortels en droge zanderige klimmetjes. Mijn hartslag stijgt in de afdalingen haast nog harder dan bergop, zoveel adrenaline komt er vrij. Je komt ogen tekort op dit parcours. Na een kilometer of 2 zet ik de Bully aan de kant. Even op Johan wachten die achter me zit, omdat hij mij eerder op de foto heeft gezet. Mijn hartslag staat op 190. Ik wacht tot deze is gedaald naar 170 en dan stappen we weer op. Johan voorop. Hij haalt het tempo iets naar beneden, dat help niet veel. Door de heftige start begint er een steek in mijn buik te zeuren. Het gaat wel, maar niet van harte.


Ah, fruitkick pauze aan de rand van het bos. We zijn bijna halverwege. Even 5 minuten uitblazen. Daar ben ik wel aan toe. De steek verdwijnt en voor ons ligt een kaal duin gebied. We kunnen weer, ik ga voorop. Na die mega steile duintop (leuk!!) zoeven we naar beneden en gaan verderop het bosgebied weer in. Voor mij in de verte 2 bikers. Ik fiets bij de laatste achterop, een dame. In de klim haal ik haar in. Dan haar maatje verderop. Hij gaat aan de kant. “Kom er maar langs hoor!” Tjong. Dat gaat ook nog zo maar. Ik zie mijn hartslag op 180 hangen maar mijn ademhaling is, in tegenstelling tot eerder, prima onder controle. Ik laat mijn benen maar eens het werk doen, in plaats van mijn longen en rug. Goeie actie, dat blijkt als ik zie dat ik niet alleen de 2 bikers ver achter me laat, maar ook Johan. Het parcours glooit hier stevig, maar dat heeft geen effect op mijn voorsprong. Tijd om achterom te kijken krijg ik hier niet. Later, veel later, gnagna, zet ik de Bully aan de kant om Johan op te wachten. Die weliswaar wat last heeft van een zere rib, maar mij toch zeker niet bij kon halen, laat staan bijhouden. Hij spreekt zelfs zijn vermoeden uit dat ik mij in de eerste kilometers zat in te houden.

Met nog steeds de goede flow rijd ik nu weer achter Johan en de laatste kilometers gaan over een soort bochtig single track. “Zit niet te drieven.” Is zijn commentaar als ik weer eens in de remmen moet op een klimmetje, om te voorkomen dat ik er voorbij rijd. Hihi.
Dan is daar een afdaling waar net een stapel zand is neergelegd ter verbetering van het parcours. We klikken uit. Je zal hier maar net je voorwiel in dat mulle zand vastzetten en over de kop buitelen. Johan klikt erna weer in, maar in de afdaling lukt het me niet, en ik hobbel er achteraan, na 15 meter lukt het dan toch, maar dan is Johan al bij me weg. Ik kruis een wandelpad en dan stijgt het weer flink. Is dit nou die laatste vieze, hééle lange klim? Dat was toch een veel bredere laan…? Ik pieker, draai al klimmend naar rechts, en dan zit ik inderdaad op dat brede bosbad. Johan is verderop aan het klimmen. Hartslag weer naar de 190. Ik kom langzaam dichterbij hem en kies het spoor dat hij ook rijdt. Ik zie hem een ruk aan het stuur maken, om een boomwortel heen. Ik denk nog: ‘oei, niet handig.” en dan blijkt het inderdaad niet de meest handige route, ik pak de boomwortel mee, heb geen vaart meer en moet uit de pedalen. Op 15% en 5 meter vóór de top!! Pissig klik ik uit en smijt de Bully op de grond. Sta uit te hijgen tegen een boom. Johan is inmiddels boven. Na een minuut –hij komt vanuit de bossages even polshoogte nemen, mét de camera nota bene- pak ik de bully op en loop 15 meter naar beneden. “Je gaat toch niet helemaal terug!!” roept iemand van boven. Ik negeer dat, stap weer op, keer om op een iets minder steil stuk en gebruik alle adrenaline om in een stoomtreinvaart de top te bereiken –nu rechts van die wortel langs-! Dat lukt dan probleemloos. Johan staat er hoofdschuddend bij te kijken.

Boven wordt er eerst uitgehijgd en dan moet de allerlaatste afdaling ingezet worden. Je kan hier kiezen voor de steile lastige afdaling, met in de laatste 10 meters een weer net zo’n steil klimmetje over 30 boomwortels, OF de Halfords afdaling. Mijn eer te na kies ik net als Johan voor de eerste. Maar na 10 meter voel ik mijn achterwiel wat wegglijden en knijp daarom in de remmen. Weer niet zo’n slimme actie van mij; uitklikken op een enge afdaling. Na 2 minuten heb ik mijn hartslag weer onder de 170, keer de Bully en klauter terug naar boven. Ondertussen heb ik al 4 bikers de Halford afdaling zien nemen, maar ik vertik dat. Op een strategisch punt kan ik snel weer opstappen en nu –zij het voorzichtig- draai ik de modderige kombocht in, naar beneden, maak vaart en weet 28 van de 30 boomwortel fietsend te nemen. “Bijna!” roep ik. Johan en ander bikend Schoorl staan te kijken. “Dat is al verder dan ik kwam,” zegt hij en ik zie hoe meerdere bikers halverwege stranden.

Tot zover mijn hour off glory. We fietsen uit over het fietspad naar het plaatsje Schoorl waar we het strand zullen nemen om terug in Egmond te raken. Met de fiets aan de hand ploeteren we door het mulle zand richting zee. Ik ben wat overmoedig en stap te vroeg op, om een halve seconde later met fiets en al om te kiepen. Ik blijf liggen in het zand, lig eigenlijk wel lekker zo. Voorbijgangers kijken eens om, en na 10 meter nog eens, en dan nog 3 keer, steeds wat ongeruster. “Waarom staat ze niet op?” Dat vraagt Johan zich ook af als hij polshoogte komt nemen. Nou vooruit dan maar.

Het strandfietsen met noppenbanden is nogal een karwei. We laten lucht uit de banden –ik net iets te veel denk ik- want ik heb me het toch een partij zwaar na 2 kilometer. Héééél in de verte zie ik de flats op de boulevard van Egmond. We rijden 14 per uur en steeds meer spieren in mijn benen beginnen zeer te doen. “Lijkt wel of ik de finale van de Marmotte aan het doen ben” verklaar ik naar Johan. Die niet snapt waarom we –ik- zo langzaam ga. Pff, nog zó ver. Als je dood gaat op het strand, dan ga je ook écht. Dan lijkt het maar niet op te schieten, die flats komen maar niet dichterbij. Eindelijk bij Egmond en moeten we alleen nog het strand weer af, waar ik ruim de tijd voor neem.

Zo. De spieren zijn leeg en mijn maag ook, maar mijn hoofd ook weer! En dat is toch de bedoeling van zo’n weekendje uitwaaien aan zee.

40,2 km
2:51 uur

MTB tocht Diever

Wat een drukke agenda. Geen eens tijd gehad om hier over te bloggen. Dan maar even voor de statistieken:

43,3 km
2:19 uur

Lekkerdelek

Aan het einde van de middag heb ik tijd. Gelukkig, want de zon schijnt, het is mooi weer. Ik ben voornemens 2 uur rustig te trappen, met een omweg langs de Weerribben naar Steenwijk en via Havelterberg weer naar huis.

Zover kom ik helaas niet. Na Steenwijk sla ik rechtsaf richting Onna. Dat is een gehucht op een bult ten zuiden van Steenwijk. Ik was er ooit eens doorheen gestuurd met de Edge als navigator. Nu reed ik op de gok, en ook vanaf de andere kant. Ik bleek in Onna rechts te moeten, maar deed dat niet en kom weer op de provinciale weg. En daar gebeurt het dan. Lek, op de rotonde net voor de Havelterberg.

Ik zet mijn Colly in de berm (niet op z'n kop, zo gevorderd bandenwisselaar ben ik dan ook weer wel) en frunnik de buitenband los. Geen lek te zien, maar toch was hij binnen een 200 meter zo plat als een duppie. Nieuwe band erin. Een wielrenner rijdt langs. Hij negeert mijn bandenwissel tafereel compleet. Dan de buitenband weer om de velg. Goeiedag, wat zit dat strak. Het kost me de grootste moeite, en ik moet -geheel tegen de bandenwissel geboden in- de bandenlichters gebruiken. Ik moet denken aan mijn vrachtwagenchauffeur van vorige week. Met zijn bare hands en 7 bar. Wielrenner 2 rijdt langs, hij zegt hallo. Pfff, denk ik. Hij zit! De buitenband. Dan de pomp. Herstel: het pompje. Dat sluit uiteraard moeiteloos aan op het ventiel en ik begin te pompen. En dat duurt en duurt, ik wissel van houding, en nog eens, en nog eens. Voel eens, druk hem nog bijna tot de velg. Een vrachtwagen stopt aan de overkant van de weg, hij moet daar zijn. De man rommelt wat bij zijn kiepwagen en besluit uiteindelijk de weg over te steken en polshoogte te nemen. "Kan ik helpen? Ik heb wel lucht hoor." en hij wijst naar zijn vrachtwagen. "Tja, dat zal vast niet passen op het ventiel." en ik beweeg -nog steeds pompend- mijn neus naar de lekke band voor zijn voeten op het fietspad. Hij bekijkt het. "Nee." Ik pomp door, hij staat me nog 2 minuten op mijn vingers te kijken en besluit dan dat hij maar verder moet. En weg rijdt de kiepwagen.

Na tig minuten pompen geef ik er de brui aan. Het is half 6. Ik zoek wel een fietsenmaker op in Steenwijk. Er zit net genoeg lucht in om daar heen te fietsen. Als ik Johan per sms op de hoogte breng van mijn vertraging -met het wiel nog tussen mijn benen- stopt auto 2, een koerier. Of hij kan helpen. Nee hoor, hij is al gewisseld. Denk je het te moeten hebben van je mede sporter, maar het zijn de chauffeurs die mij tot nu toe uit de brand (proberen te) helpen.

In Steenwijk klop ik aan bij de 'concurrent' die met een nors gezicht 7 bar in mijn voorband pompt. Na bijna 2 uur op de teller toch nog de rit volmaakt, maar fijn trainen is anders.

49,6 km
1:54 uur

Lekker bosritjuh!!!!

Eindelijk tijd voor een bosritje. Eigenlijk zou die zondag al plaats hebben gehad, maar het komt nogal eens op schipperen aan, zo alles bij elkaar met 2 kids, 2 banen, 2 sporters en een huishouden. Een klein maasje in de planning en alles wordt omgegooid. Geeft niet, we verzinnen altijd wel een manier om te trainen.

Enkele uren eerder liep ik, sinds 10 jaar, weer eens de 5 kilometer. En nog succesvol ook. De manier waarop is gedenkwaardig: 16 rondjes om ‘het blok’. De jongste in bed en de oudste, plus babyfoon, bij de buren.
Voor deze bosrit was het beter geregeld: vriendjelief kwam speciaal eerder naar huis. Dus om 3 uur vanmiddag sta ik op de Havelterberg mijn mintgroene Bully van de auto af te laden. Om mij heen verzameld zich een grote groep mountainbikers. Allen in het blauw, van een of andere schaatsvereniging… Jonge mensen. Ik treuzel met opzet. Die groep wil ik zo niet achter me aan hebben.

Ik druk de Garmin op start en trap de eerste kilometers snel weg over het bekende parcours. Ik moet zeggen dat ik niet veel merk van die 5 kilometer eerder vanmiddag. Gunstig! Bij de eerste klim haal ik een van de blauwe MTB’ers bij. Een dame. Er rijdt ook een man bij. Ik haal ze in op de klim en zoef weer naar benden. Het gaat heel best. Het voelt snel.

Op weg naar het draai en keer duintje haal ik dame 2 en 3 bij. We ploeteren met ons drieën tegelijk de zandheuvel omhoog. De laatste 3 meter stappen we af en bovenop last dame 2 met instemming van dame 3 een pauze in. Ik stap op en ga door. Het draaien en keren is leuk, hier op dat duin. Ik zie mijn stuur af en toe in volle vaart en rakelings langs een boompje gaan. Niet bij nadenken.

De stukken over de akker gaan ook vlot. Ik besef weer dat ik wel erg blij ben met mijn nieuwe Rock Shock Reba vork! Wat een heerlijk ding. Een blik om mijn hartslagmeter leert me dat het hardlopen toch wel merkbaar is. De hartslag stijgt niet heel erg hoog. Maakt niet uit, als de benen nog maar werken. En dat gebeurt ook. Nadat ik nog een blauwe mtb’er nummer 4 heb ingehaald begin ik aan het laatste stuk single track. 2 kilometer voor het eind merk ik dat het beste eraf is. Ik klok af op 46 minuten en nogwat. Geen idee of dat snel is…. Ik heb geen referentie. Thuis maar eens navraag doen bij Johan. Het tweede rondje zet ik nog in, maar na 3 kilometer heb ik het gevoel alsof dit wel eens een heeeeel lang rondje gaat worden. Ik heb last gekregen van mijn buik ook nog. Tijd om af te taaien. Via een fietspaadje steek ik door naar de verharde weg en zoek ik de auto op.

En bij navraag: Ja dus, best snel voor zo’n tweede keer en met 5 hardloop kilometers in de benen. Een opsteker voor Apeldoorn, volgende maand. Want dat zag ik zo langzamerhand niet echt meer zitten...

20 km
1:10 uur

Race Clinic Henk Lubberding

Het kost je een setje remblokjes, een clinic van voormalig profrenner Henk Lubberding. Maar het is zeer nuttig, voor iemand als ik. Die ooit -nog niet zo lang geleden- gewoon op zo'n racefiets ging zitten en verder maar wat probeerde.
Een bochtje om, een haarspeld in, en ook weer uit; binnendoor of buitenom? Remmen; voor of juist achter? Probeer wel wat. Omhoog; licht trappen of juist groot verzet?
Ademhalen; nee foute term, uítademen, veel belangrijker.
Schakelen vóór de bocht, aanzetten op 3 kwart ván die bocht en de achterrem gebruiken tíjdens de bocht, mits je door kan trappen. Druk op de pedalen houden, fiets naar beneden duwen.

Kan je je voorstellen dat het je na 4 uur lang draaien en keren en slalommen op 200 vierkante meter wel gaat duizelen? Ik stond dan ook te trappelen om de Veluwe nou eens op te zoeken met ons gemeleerd gezelschap: 4 leden van een Alpe d'Huzes team (voor het goede doel), allemaal vrachtwagenchauffeurs. Twee jonge knapen -tevens wedstrijdrijders- van 16 jaar oud. Eén met een lijfje van een 10 jarige en één met een lichaam van een 20 jarige. Verder nog wat toerrijders zoals ik, met de ambitie de Marmotte te rijden volgend jaar. Oók een dame van middelbare leeftijd, de Veluwe is haar thuishonk, vertelt ze me. En een aller aller beginner. Met het IQ van een snelspanner. Die al snel de bus op zocht na 3 kilometer Veluwe. Tja, soms telt 'alle begin is moeilijk'.

Omdat Henk graag praat -een algemeen bekend feit en nu dan ook door mij vastgesteld- reden we pas halverwege de middag de Veluwe tegemoet. Nadat zo ongeveer alle sturen en zadels waren verzet door Henk himself. Mijne inclusief. Hm, vooruit dan maar.
On y va! Onder de zonnestralen, over natte wegen.

Ik rijd voorop met een andere toerder, we mogen niet harder dan 25 per uur. Kort oefeningetje: licht schakelen en tempo maken. En dan uitbollen. "Wat is uitbollen?" vraagt de dame aan me als we voorop ergens boven komen.
Volgende oefening; bergop, grote plaat, zwaarste verzet. En dat alles in slow motion. En dan staan, stuur naar rechts, stuur naar links, rechts, links etc. Het stuur bij elke omwenteling de andere kant op. Alles traag. De groep valt uit elkaar. Terug naar beneden en nogmaals. En nogmaals. Dan weer door.

Lange weg langs de A50. Alles staand, huchie op huchie af. De Veluwe is in zicht. Lek 1. Er blijven een paar achter en de rest rijdt door. Verderop laat Henk ons keren, ik zie glas op het fietspad. Op hoop van zegen. Geen zegen: ik rijd lek. Lek 2. Henk rijdt terug naar lek 1, ik piel mijn bandje uit mijn zadeltas. Vrachtwagenchauffeur 1 grist mijn voorwiel weg en begint de band te wisselen. Ik vind het prima en ik eet mijn snackje en kijk met vrachtwagenbchauffeur 2 en een andere toerder toe. "Ga jij nou mijn band wisselen?" retorische vraag. "Tijdens onze fietsvakanties met vrienden komt het ook altijd op mij neer." zegt chauffeur 1, "maar ik hou wel van geëmancipeerde vrouwen." voegt hij er aan toe. "Och ja? Nou, ik hou wel van galante mannen." Hij krijgt hem zelfs op 7 bar.

We draaien een Veluws fietspad op en ik herken het zowaar. Henk stuurt chauffeur 1 met de dame en de Snelspanner het afstekkertje in en wij slaan verderop rechtsaf. Voor ons ligt een bekend klimmetje. Ik passeer mijn voorganger, gooi de rem eraf en trek de groep uit elkaar. Zo.

We hergroeperen, dalen en beginnen aan de klim van de Emmapyramide. Nu trekt de 16 jarige uit Sneek -door Henk "Friesland" genoemd- ook het gas open. Met Henk rijden we voorop. Ik passeer Friesland in een bocht en wacht boven op de rest. Henk laat de bochttechniek zien aan de andere kant van de berg. Wij kijken. Dan mogen we dalen. Voor me fietsen ze in de weg. Maar het asfalt is nat, dus voorzichtigheid is geboden. Onderaan keren we en we mogen nogmaals omhoog.

Iedereen slooft zich uit, ik ook. Het door Henk beloofde haantjesgedrag. Friesland rijdt voor me, maar zijn tempo zakt in de bocht en ook als het iets vlakker wordt. Moet hij op adem komen? Ik schakel juist óp in deze gevallen en moeiteloos steek ik hem voorbij. Henk roept: "Druk hem de bocht door! Goed zo!" Boven wachten we weer. Ik zie een enkele blik van een toerder mijn kant op gaan als ze hijgend boven komen. Hihi.

En we gaan wéér omlaag. Op de parkeerplaats stapt Snelspanner in de bus en moet chauffeur 3 van fiets wisselen door een niet te repareren lek. Lek 3. We beginnen aan de klim van de de volgende bult over de Boekhuizenseweg. (Hoe heet die berg??)
Henk besluit Friesland eens te pijnigen en ze rijden samen voorop. Ik zit er achter met nog wat renners. Er wordt tempo gemaakt door Friesland, die zijn hakken naar beneden moet doen van Henk. Ik check gelijk mijn positie. Best handig, zo'n trainer. We zwoegen omhoog. Achter mij vallen de gaten en ik rijd in Frieslands wiel omhoog. Daar is de top, ik kan er niet meer langs. Presteer nu ook op het randje. Samen komen we boven, hij voorop. "Chapeau!" roep ik als hij achterom kijkt.



Omdat lek 4 in tussen heeft plaats gevonden stuurt Henk de helft vast door. De minder snelle helft. De andere helft doet de klim nogmaals en dan rijden we de Boekhuizenseweg verder af richting Laag Soeren.
Die weg glooit stevig, omlaag, omhoog. Friesland maakt er een wedstrijd van. Ik volg. Henk ook. Als het weer wat daalt schakel ik op en zoef er langs en sla een gat. Henk roept: "Jij!! Achter die dame blijven! En kijken hoe zij het doet." Hihi, ik gniffel. De weg is lang zeg! Poe poe. "Doorrijden!" hoor ik Henk nog een keer roepen. Friesland en ik wisselen stuivertje. Dan is bij mij de pap op en de benen compleet leeg. Gelukkig is het eind van deze kwellende weg in zicht. Nu komen er nog 3 renners overheen en kort later kunnen we uitbollen. Einde Veluwe.

Er wacht ons nog een zo'n 15 kilometer windkracht 4 tegen, terug naar de boerderij. Friesland en ik nemen die voor ons rekening en we kletsen gebroederlijk over wielrennen. Na een ruime 65 kilometer én de uren om pionnen rijden ben ik heerlijk moe en voldaan. Het is immers al half 7 en ik ben wel aan eten toe. Kort worden er handen geschud en kan ik in de auto een uur bijkomen.
Een aanrader!

61,7 km
2:50 uur