Wonen in Friesland en fietsen in Frankrijk.

Zaterdagavond, feestje van de wielervereniging de Driehoek: we beginnen met koffie en cake, zo blijkt. Aan tafeltjes in een lange rij. Johan en ik zitten tegenover een rij druk pratende dames. De aanhang. Niet van mijn generatie. De midget golf staat al op ons te wachten en daarna gaat de barbeque aan....
Hoewel mijn generatie de term feest anders definieert, wordt dit best gezellig!

Mijn gesprekspartner rechts -naam vergeten- valt in de categorie masters 40 (of was het 50) plus. Een doorgewinterde wedstrijdrijder die mij op de hoogte brengt van de status van de overige feestgangers. Bestuursleden, wedstrijdrenners, toerders, vrouw van die, en die hoort bij die. Gelukkig voor mij, wordt mijn generatie ook vertegenwoordigd; aan het einde van de rij tafels zitten een paar 'jongelui', zoals we dan genoemd worden. Er volgt een woordje van de voorzitter Ron en dan een hoop bekers die worden uitgedeeld. De clubkampioen van 2009 ontvangt een beker, en die van het jaar daarvoor ook. Dat blijkt dezelfde te zijn. De -ons bekende- Manuel. (Daar reden Johan en ik in december, voor de sneeuwtijd, nog een training mee.) Ik fluister Johan toe dat ik me afvraag of er ook een dames klassement is. De voorzitter zet voor de gehele club een collectieve doelstelling neer en dat is de uitdaging om de huidige kampioen een keer te verslaan.

De prijzen zijn verdeeld, het nieuwe seizoen begint met een potje indoor midgetgolf. Dwergen golf. Mijn golf-ploegmaatjes zijn Manuel en de vrouw van een bestuurslid. Mijn vele (ahum) bezoeken aan het poolcafé 'vroegah' komen nu enigszins te pas. Na 10 onderdelen heb ik Manuel verslagen. En daar zal het wat dat betreft ook wel bij blijven.

Onder het genot van een bbq product schuif ik aan bij Eric. Hij reed in december ook mee. Het gesprek komt al snel op de kwaliteit van de vaardigheden van de boswachters in de Weerribben. Eric is met zijn kompanen door het ijs gezakt tijdens een clandestien schaatstochtje in de Weerribben. Hij vertelt dat hij al 1000 schaats kilometers erop heeft zitten. Geen idee of dat in die-hard schaatswereld veel is, maar hij maakt er indruk mee. Ik voorzie hem van een 2e biertje. "Weet je het zeker?" vraag ik, aangezien hij morgen ook bij de training van de partij is. Hij wuift de vraag lachend weg.
Dan is het tijd om thuis onze oppas af te lossen en kan ik snel mijn nest in, want er moet morgenochtend gefietst worden!!

Ligt dat nou aan mij??
Ik fiets aan het eind van de middag buiten met de Bosbosfiets vanaf mijn werk naar huis. Met een omweg, zodat ik gelijk mijn anderhalf uur duurtraining heb afgewerkt, die ik eigenlijk gisteren had moeten doen. En het lijkt wel 12 graden boven nul! En ik hoor zelfs vogels al aan hun lente gekwetter beginnen. Wat heerlijk om in dit weer te fietsen. Het lijkt bijna wel warm. Waarschijnlijk is dit een soort über-compensatie van de gevoelstemperatuur min 15 waar we de laatste weken (maanden?) in moesten trainen.


Na het avondeten ga ik gelijk door naar de sportschool, voor een dik uur klim-RPM. Heerlijk joh!

35 km
1:35 uur D1

und
32 fictieve km's
1:06 uur RPM

Ja, nieuw, dat zal je niet ontgaan zijn. De nieuwe look van mijn blog. Even opnieuw onderscheid trachten te maken in het drukke bloggerswereldje.

Wat ook nieuw is is het trainingsschema (nu *nieuw* in de link-balk bovenin) en daar wilde ik het eigenlijk ff over hebben. Het schema werkt naar de Marmotte toe op 3 juli. Dat is nog 5 maanden weg. Nu gaan de weken best snel, we zitten alweer in februari. Maar toch zijn er wat tussendoelen gesteld waar het schema ook naar toe werkt

Cyclo La Ventoux in Beames de Venise gaan we rijden op 5 juni. Over 4 maanden dus. We zitten dan net een weekje in Frankrijk tijdens onze vakantie. Opa en oma passen rond die dagen op, zij zijn dan ook in Bédoin. Erna trekken we door naar de Franse Alpen om daar de vakantie voort te zetten en om nog een week te trainen en hopelijk de route van de Marmotte te rijden.

Maar vóór die vakantie rijden we de Shimano Fiets challenge in Limburg, begin mei. Dat is dus over 3 maanden al.

Nog wat eerder is op 17 april de Amstel Gold Race. Die toertocht vanuit Valkenburg die in 40 minuten uitverkocht was. Sold out, 20 duizend startbewijzen. Absurd. Wij rijden de 150 km versie. Dat is over 2,5 maand al!

Wat nog eerder komt is het trainingsweekend van WV de Driehoek tijdens het paasweekend, dat is het eerste weekend van april. Hoewel Johan lid is, rijdt hij al een week eerder met een vriend zijn eigen trainingsweekend. Hij is daar dus niet bij. Nog 2 maanden, ik heb er zin in. Toch moet daarvoor nog wel wat werk verzet worden, kilometers maken dus.

En ja, in het schema heb ik, nadat Johan deze al definitief gemaakt had, nog even de Bloggerstocht tussen gepropt. Want die komt er ook nog, en dat is als eerste aan de beurt, nog een kleine 7 weken!!

Een verklaring van ongebruikelijk schema taal
WW = natuurlijk woon-werk rit
CP Woldberg = een interclub wedstrijd op het clubparcours de Wolberg (stukje openbare weg naast/tegen de Woldberg bij Steenwijk
CT 3Hoek = clubtraining WV de Driehoek

En voor vandaag:
25 km RPM
0:50 uur

Met 4 tassen en kind in de auto, en de Bully achterop, rijd ik naar Veenendaal. De bedoeling is om daar het gezin weer compleet te maken (Johan wilde op de fiets naar het Veen)  en er een verjaardag te vieren. Waarbij ik er even tussenuit kan knijpen om te trainen. Op die Bully dus, die achterop staat.

Ware het niet dat tas nummer 5 nog thuis in de gang staat en ware het niet dat juist die tas mijn sportkleren en sidi's bevat. Je snapt wat er gebeurt als ik dit bovenstaande feit vast stel, eenmaal in Veenendaal aangekomen. Na een hoop gebaal besluit ik de MTB van mijn schoonzus te gebruiken. Niemand hier beschikt namelijk over schoenen met SPD.

Na wat geregel sta ik in háár fietsbroek en shirt. Erg zomers...alles kort. Ik duik in de kleidingkast van mijn moeder en vind er een zwarte joggingbroek en een paarse sportieve sweater. Je moet wat. Tegen de kou vind ik de ski handschoenen van mijn vader wel geschikt. Met een roze fleece hoofdband achtig iets blijven mijn oren ook warm en  in de garage valt mijn oog op een paar warm uitziende snowboots. Het nepbont puilt er aan alle kanten uit, heel comfortabel. Ik zie er meer uit als iemand die op zaterdagochtend zijn paadje sneeuwvrij gaat maken dan iemand die een serieuze duurtraining gaat afwerken.

Ik stap op de Aldi mountainbike. Ja echt, Aldi. Het gevaarte weegt 30 kilo, minstens. Is voorzien van een voorvorkvering én achtervering. Er zit een shimano groep op, met een naam waar ik nog nooit van gehoord heb. En ze hebben beknibbeld op de zadelpen. Die kan eigelijk niet hoger dan hoe die nu staat. Te laag dus.

Na 5 kilometer krijg ik bijna kramp in de bovenbenen door het lage zadel en schuif de zadelpen, tegen de voorschriften in, omhoog. Er blijft nét 2 centimeter in het frame. Op hoop van zegen dus.
Johan is onderweg naar Veenendaal, en 'bijna bij Ede'. Als hij via Ede rijdt, kan hij maar op 1 plek Ede binnen rijden en ik besluit hem tegemoet te fietsen.
Wind tegen, als de Aldi Tank eenmaal op gang is, is het wel te doen. Maar even weg sprinten van het verkeerslicht heeft geen zin, alle krachtoverbrenging verdwijnt in de achtervering.

Johan blijkt een andere route te fietsen en heel Ede komt niet in de buurt. Ik sms en bel, maar hij hoort het blijkbaar niet. Ik besluit verder te rijden en ben al snel Ede uit en fiets langs de Ginkelse hei.

Met al die sneeuw is het prachtig, ik heb de wind schuin mee, en stamp me het ongans om de Aldi Tank de het glooiende fietspad over te krijgen. Na een aantal kilometer sla in rechtsaf een breed bospad in. Auto's reden hier ook en over het spoor van de banden kan ik prima de gang erin houden.

Als ik het bos uit ben kom ik op de licht klimmende weg naar Renkum. Ik heb de wind pal tegen, het wordt later op de middag en de wind is nu best guur. De heuvel is lang en de Aldi Tank is zwaar. In Renkum mag ik bijkomen en ik laat me uitrollen naar de doorgaande weg. Ik sla daar rechtsaf en weet wat er komen gaat. De Wageningse berg. Tjong, wat is dat ding lang, op deze tank. Ik voel mijn inwendige tank ook leeg raken, maar heb geen fruitkick bij me. Ik stuur richting Rhenen en zit zeker al 2 uur op de fiets. Langer dan ik verwacht had, maar juist alleen maar beter!

Ik ben voornemens het afstekkertje naar Veenendaal te nemen, door het Binnenveld. Maar de Grebbeberg doemt voor me op en ik bedenk me op het laatste moment. Ik fiets stoïcijns langs het afstekkertje, alsof hij niet bestaat. Geen optie. Ik ram de Greb omhoog, die gaat even naar 8% weet ik. Ik sta boven even stil om ijskoud water uit mijn bidon te drinken. Op de parkeerplaats naast de eregraven hebben mensen naast hun camper de kampeerset buiten gezet en het hele gezelschap zit aan de koffie. Of iets. Daar heb ik ook wel zin in...

Ik stuur de Greb af en kom ik Rhenen uit, waar ik de Oude Veenendaalse weg weer omhoog ploeter om vervolgens langs het oude Zandgat naar huis te rijden. Net voor het echt donker is ben ik thuis, waar de lasagne al in de oven staat te pruttelen. Ondanks de Aldi Tank en de het wat ongewone wintersport outfit toch nog lekker gefietst. Met heerlijk warme voeten!!

50 km
2:30 uur

Na de deceptie van gisteren stap ik vanavond extra gemotiveerd de sportschool binnen voor een uur 'RPM klimmers training' met het Go-ride-the-Alpe groepje van de vrijdagavond. Nieuwe sneeuwperiodes zijn aangekondigd voor aanstaande weekend. Ik ben blij dat ik hier enigszins mijn tijd goed verdoe. Met een extra uurtje krachttraining erachteraan (die 'schoulder press' lijkt alleen maar zwaarder te worden, in plaats van makkelijker.....??) ben ik tevreden voor vanavond.

Heb ik mezelf éindelijk zover gemotiveerd dat ik -zelfs met enige zin- op de tacx ga stappen, gebeurt er dit.

Na een drukke en heftige werkdag, en na het spitsuur stap ik.... Wacht, ik zal het spitsuur even omschrijven: Thuiskomen, junior 2 eten, de rest eten, junior 1 in bad en in bed en dan Junior 2 de fles en in bed. En dat terwijl ik eigenlijk in after dinner dip zit en Johan ook nog eens de benen neemt naar een andere afspraak.

Dus ja, ik vind het heel knap -chapeau Marieke, applause, klapklapklap, dank u dank u- dat ik een half uur later in de garage op de Tacx zit. In de vrieskou. Maar dat laatste hoeft tegenwoordig niet meer vermeld, want de hele winter doen we alles in de vrieskou.
Anyway. Duurtraining, anderhalf uur, netjes volgens schema. DVD van de Tour de France erin en beelden van Hinault en Van Zoetemelk worden mij voorgeschoteld. Heerlijk. En zo lekker warm daar op die berg in Frankrijdk...mmm.. brandende zon.
Ondertussen trap ik me behoorlijk in het zweet, maar het gaat heel erg aardig. Ik raak zo ondertussen gewend aan het Tacxen. Al een 20 minuten voorbij. Al een half uur voorbij. Al 3 kwartier voorbij, kijk, ik ben al op de helft.
Maar dan; Hè..?? Wat trapt ie nou steeds zo licht? Hij trapt door! Het lijkt mijn oude tacx wel. Ik stap af, bekijk de stelschroef aan de achterkant die het ijzeren wiel van de tacx tegen de band aan duwt.. Ik draai er aan.... huh?!

Neeee!!! Naaah já, zeg!! Lek! Lek potverdorie!! (Dat laatste zei ik niet echt, maar zo ongeveer.)

Klik, pc uit.
klik, DVD uit. Weg d'r mee!!
Lek rijden op een tacx, wie verzint het!?

21 km
0:45 uur

Spinning van Linda. En ik kan het niet helpen, maar ik ben voor haar minder bereid om diep in het afzien-buideltje te tasten, dan wanneer Erik de training geeft...
Dus gaat het vanavond er wat minder heftig aan toe. Ook wel eens lekker, want de verkoudheid bacillen vliegen ons weer om de oren. Met de nodige gebroken nachten die daar bij horen. ( Een simpel rekensommetje voor de degenen die denken, 'waar héb je het over': 1 Verkoudheid + 1 kind = veel slaap gebrek, en dat vermenigvuldigen met 2 in ons geval.)
Gelukkig hebben de bacillen mij nog niet te pakken en dat wil ik graag zo houden.

Tijd voor de winter dat 'ie op hoepelt!!

Twee uur rustige duurtraining op de planning, ik kies dus voor de tacx. Valt dat altijd weer tegen hè?
2 uur tacx is gelijk aan 3 uur buiten rijden denk ik...


Die ventilator staat uit, mocht je het je afvragen. Het vroor in de garage!!


56,6 km
2:00 uur

Vandaag een SMA check up. Voor de dummies: een bezoek aan het sport medisch adviescentrum. Deze keer in Heerenveen. Stad van de schaatsers;-)

De vorige keer in Amerongen, was aan het einde van mijn 1e fietsseizoen, in december 2007.
Een belangrijk aspect van de check up is de inspanningstest, waarbij ze oa. de wattage meten. Oftewel, hoeveel kracht je levert op de pedalen. Toen haalde ik 350 watt, en zag daarna 5 minuten scheel van de inspanning. Nu is mijn vrees/hoop/wens/verwachting (vul maar in) dat ik dit getal wéér weet te bereiken. Hoewel in de 2 jaar tussen toen en nu een hoop gebeurt is (trainen voor de Marmotte in 2008 en zwangerschap in 2009) heb ik geen flauw benul wat ik in alle redelijkheid van mezelf kan en mag verwachten.
Ik neem me dan ook voor om deze test min of meer als een nulmeting te beschouwen.

Na de algemene dingen als bloed en urine testen, spieren en gewrichten controleren, mag ik op de home trainer plaatsnemen. Het resultaat valt me niet tegen. Hoewel ik de vorge keer prima aangemoedigd werd door Edwin; "nog 15, nog 10 seconden... en vang hem op!" steeds als er weer wattage bij kwam moet ik het nu alleen doen. Bij 200 watt vraagt ze al 'of het nog gaat', de arts. Ja dus. Bij 250 begint ze steeds meer verwonderd te kijken en na de 300 watt hoor ik een bescheiden aanmoediging. Als hij van 325 watt naar 350 wordt opgeschaald, ik trap nog steeds, zinkt de moed me in de schoenen. Nét maak ik de minuut niet vol en wordt het eindresultaat op 340 watt gezet. Als ik later zie dat ik nog maar 15 seconden verder moest, bedenk ik me dat dat ook nog wel gelukt was.

Ik ben minder diep gegaan dan in Amerongen. Mijn maximaal behaalde hartslag getuigt daarvan: slechts 197 slagen per minuut, toen was dat 203. Zelfs in de spinning les zie ik de 199 wel eens verschijnen. Ik schrijf het toe aan te weinig suiker in mijn bloed. Bij het omkleden vooraf hoorde ik mijn maag al wart knorren, terwijl ik toch 2,5 uur eerder 4 sneeën brood met zoetigheid naar binnen had gewerkt.

Ik ben tevreden met mijn resultaat. Praktisch hetzelfde als 2 jaar geleden, na een seizoen van training en zonder zwangerschap. De arts is behoorlijk enthousiast. Net als Edwin toentertijd. En dat doet me goed. Ze vergelijkt mijn prestatie in een tabel en ik kan me ruimschoots meten aan mannen tussen de 30 en 34, zegt ze. Mijn basis conditie en vermogen is erg hoog. De regel 70% is erfelijk, 30% is trainbaar, leert dat ik gezegend ben met mijn genen, en dat er nog veel valt te behalen dus. "Maar dat is de theorie. In de praktijk ligt het aan veel factoren hoe je presteert; je voeding, de vorm van de dag, koersinzicht, in een peloton rijden." Ah, ze heeft het duidelijk over koersen. Logisch, want ik ben nu lid van de wielerverenging, en wielrenners koersen nou eenmaal. "Als je al dat bij elkaar hebt, dan zit er best een erepodium in hoor!" voegt ze er aan toe. Ik blijf meer bescheiden, want ik heb nog nooit een voet getreden in het koerswereldje. Ik vind haar enthousiasme vleiend, maar voel me er niet heel gemakkelijk onder en stap over naar een ander onderwerp.

Veel tijd om bij te komen heb ik niet, want ik zit om half acht alweer in de spinningzaal. Op vrijdag duurt de les tegenwoordig een uur, in plaats van 3 kwartier. Onder begeleiding van Erik draaien we een speciaal klim trainings programma voor de groep mensen die op 8 mei met zijn allen de Alpe d'Huez op gaan rijden. Een pittige klimtraining, maar wel een helemaal naar mijn aard. Want ik houd nog steeds niet van die 160 (!) rpm nummers.
Na de les begeef ik mij 'naar beneden' waar de fitnesszaal op me wacht. Nog een uur aan de ijzers trekken en dan ben ik ook wel helemaal leeg. Heerlijk!

1:00 uur spinning D2-D3
30 km fictief

ben ik bezig met een nieuwe look voor mijn blog. Alleen schiet het nog niet erg op. De energie die ik normaal steek in het bloggen worden nu dus gestoken in een nieuwe template.

Coming soon...


Woon-werk fietsen is pokke koud trouwens met min 4 en gevoelstemperatuur min 8, voor dag en dauw door de mistige velden van Overijssel!!

1:00 uur
17 km

Maandagavond is zo onderhand de vaste spinningavond geworden. Althans, voor zolang het winter regime nog van toepassing is. O... laat het snel voorjaar worden. Ik ben die sneeuw, vrieskouw en winter al zoooo zat!!

0:50 uur
25 km

Vandaag na een weekend vol met werk begin ik aan het eind van de middag met een duurtraininig vanuit de Weerribben. De missie is om met een omweg naar huis te fietsen. De beloofde opklaringen zijn in deze contreien niet gekomen en het is mistig, vochtig en koud. Het spettert zelfs wat en de wind komt stevig vanuit het westen aan blazen. Toch maak ik er een serieuze duurtraining van op mijn Bosbosfiets. De spierpijn van afgelopen vrijdag is vandaag op zijn ergst. Wat een giller, die krachttraining. De schuine buikspieren en schouderspieren doen al zeer als iemand er naar wijst.

De minuten verstrijken snel en als ik per ongeluk ook nog eens een stuk om fiets staan er zo maar 50 kilometer op de klok. De 2 graden boven nul is nog altijd beter dan 5 onder nul, maar ik spreek voor alle fietsers als ik zeg dat ik ernstig naar droog en mooi weer verlang.

50 km
2:20 uur