Wonen in Friesland en fietsen in Frankrijk.

Gelezen dat Johan lekker bezig is? Een super tijd op de Alpe d'Huez, en een geplande duurloop (!) óók naar de Alpe nota bene. Ik heb ook wel zin in een goede sportieve afsluiter van deze vakantie en volg Johans voorbeeld in de tijdrit.

Met zijn tijdrit van 1 uur 6 minuten in de edge rijd ik warm. Op het beeldscherm de kronkelende bergweg en 2 fietsertjes. De Edge noemt het 2e fietsertje op het beeldscherm gebroederlijk: 'virtuele partner', afgekort VP. Het 1e fietsertje ben ik, de 2e is dus eigenlijk Johan. Van tevoren weet ik dat ik mijn VP niet bij ga houden, maar ik kan wél proberen enigszins in de buurt te blijven en zo een redelijke tijd neer te zetten. Denk ik.

Wat is redelijk? Twee jaar geleden reed ik hier voor het eerst omhoog. Ik kan me de preciese tijd niet herinneren. 1:19 uur ongeveer. Ooit als ik goed in vorm ben wil ik nog eens binnen de 1 uur 10 minuten rijden. Maar ik zou op dit moment al heel tevreden zijn met 1 uur 15.

Ik rijd warm. Zonder helm, zonder zadeltas, in mijn AGU 'snelpak', zo licht mogelijk naar boven dus. Na het warmrijden rek en strek ik wat, op Johans aanraden. Even de beenspieren op spanning. Nog een fruitkick, mijn bidon half leeg, de andere helft in mijn buik. Een gevoel van spanning gaat door me heen. Zenuwen.

In volle vaart rijd ik over de startstreep, klik de Edge op start, roetsj langs de camping -langs Johan met camera- en ga dan de bocht om. Al snel sta ik bijna stil op de bergflank, nu gaan klimmen! Ik schakel op zijn één a lichtste verzet en trap door tot ik al snel mijn omslagpunt bereik, 185. Aiai, de eerste bocht is het verst.
Tot La Garde, nauwelijks een gehucht te noemen met een paar huisjes bij elkaar, zijn het 5 bochten en is het zwaaarste stuk betreft hellingsprecentage. Dat gaat niet onder de 11%.
Mijn ademhaling is onregelmatig. Ik begin al snel de steek te voelen die ik er net onder het warm rijden had weg geademd. Alles komt tegelijk, het klopppen van het bloed door de aderen bij mijn slaap, de stokkige ademhaling, de steek. Het moraal is op slag verdwenen. Zo ook mijn virtuele partner. Ligt hij nou al zo ver voor dat hij uit mijn beeldscherm is verdwenen. Ben ik nou nóg niet bij de eerste bocht?

Eindelijk, nu wel. In de haarpin versnel ik door op te schakelen maar schakel na 6 meter alweer net zo hard terug. En nóg verder terug. Bocht 2 is ver. Te ver. Steek in mijn zij, geen moraal, te hard gewild. In bocht 2 vervloek ik de boel bij elkaar, geef een ruk aan mijn stuur en nog voor ik spijt kan krijgen ben ik op weg naar beneden. Terug naar de camping.
Johan verbaast zich over ons snelle weerzien.