Wonen in Friesland en fietsen in Frankrijk.

Oostenwind, kracht 4 en 1 graad onder nul. Ga er maar aan staan. Ik deed het, en was rapido weer terug want het er is écht geen bal aan in die waterkoude vrieskou.


32,9 km
1:17 uur

Ik zit op een spinningfiets achter de eerste rij, die bijna geheel in bezit is genomen door vrouwen. In hippe joggingpakken, nieuwe fietsbroeken en met zweetbandjes om de polsen. En mooie sneakers in de pedalen.

Je hebt duidelijk verschillende doeltypes in de spiningzaal. De man met de missie. Hij zit bijvoorbeeld naast me, in een half versleten fietsbroek en SPD schoenen. Of de man die 3 keer in de week aan spinning doet, en dat aan iedereen laat weten, maar er wel een enorme bierbuik op na houdt. Of je hebt de dame met een missie. Zoals de deelneemster aan de Alpe d'Huez fiets-omhoog actie onder leiding van onze instructeur Erik.

En dan de dummies. Die zijn er ook. In de rij van dames voor mij zit er een, een dummie. De meest rechtse. Haar joggingvest gaat onder het eerste nummer uit. De zweetbandjes om haar polsen worden zichtbaar. Maar wat me het meest opvalt is haar achterwerk. Dat gaat namelijk als een wilde te keer op dat zadel. Haar benen houden het vliegwiel van haar fiets nauwlijks bij. Ze trapt dus véél en veel te licht en er lijkt ook maar 1 snelheid op te staan. Het is een gek gezicht. Liefhebbers zullen er genoeglijk naar kunnen kijken. Ik kijk links en rechts naast me, er zitten maar weinig mannen in haar buurt. De instructeur vindt het wel prima zo. Arme meid. Een spinkonijntje.

30 km
1:00 uur

..vanmorgen snel op de Tacx gesprongen bij het aanschouwen van het getal op de weegschaal!

Nee hoor, zou wel een reden kúnnen zijn, maar ik doe het all for one cause: knallen in 2010. Dus die duurtraining moest gebeuren. En die extra december kilo's (wat zijn die banketstaven toch lekker!) zijn er in januari in no time wel weer af.
Nu op naar het volgende kerstdiner!

Weer van Linda. Het is volle bak wat spinnende mede sporters betreft. Zwaar lesje, of maakte ik het mezelf nou zou moeilijk, kwestie van doseren met de draaiknop toch?

0:40 uur spinning
1:00 uur D1
45 km

Spinning les van Erik. Erik gaat met zijn gevolg begin mei volgend jaar de Alpe d'Huez op rijden. Ik spreek één van de leden van dit gevolg: een dame van eh... in de 40? Ze rijdt al heel lang op de racefiets maar heeft nog nooit een berg op gereden, zegt ze. De spiningles op vrijdag gaat vanaf januari speciaal een kwartier langer duren voor deze groep Alpe klimmers. Ze wil écht goed voorbereid zijn, vertelt ze me. Dan moet ze ook veel trainen, 3 keer in de week, zeg ik. Ze kijkt me aan, en besluit dat ze wel 3 keer desnoods 4 keer in de week zal komen spinnen. Hm.. Erik heeft nog wel wat voorlichting te geven aan zijn gevolg. Maar als ik met hem spreek over training dan twijfel ik er geen moment aan.

En ik besluit dat ik de vrijdag van Erik maar in mijn schema ga opnemen.

25 fictieve km
0:50 uur

Ik hou wel van een beetje extreem. Er ligt 15 centimeter sneeuw en er belooft nog veel te komen. Ik ga de 17 kilometer op de fiets, want ik wil wel eens weten of dat te doen is op een mountainbike. (En omdat ik gisteren per fiets thuis kwam, dus mijn dienstauto staat nog op de zaak.) Johan smst voor mijn vertrek dat de treinen nog niet rijden -hij staat op het station- en dat het spekglad is. Of ik voorzichtig wil rijden. Juist ja, fietsen in mijn geval dus, maar dat sms ik maar niet terug.

In fietsfleren gestoken, met fleececol om mijn nek en muts op mijn hoofd is er alleen nog plaats voor mijn fietsbril. En die heb ik erg hardnodig met die snijdende wind vol miniscule ijsvlokjes. Mesjes zijn het. Als ik het dorp uit ben -er is veel geveegd en gestrooid, maar er ligt een plakkerige grijze massa op de straten- kies ik voor de meest veilige route. Eerst over de Blesse dus. Ik vermoedde dat de ventweg, die veel gebruikt wordt door fietsers, wel gestrooid en geveegd zou zijn. Nee dus. Er ligt een plat gereden plakkaat van witte massa op de weg. Ik heb wind tegen, de hele 17 kilometer, en het waait hard. Mijn tenen beginnen al weer onderkoelingsverschijnselen te krijgen. Ik rijd langs Oldemarkt en tot nu toe ging het heel best. Rustig en niet schuin de bochten door en ik blijf wel overeind.

Nu de laatste paar kilometers voor de Weerribben wordt het moeilijk. De sneeuw die door de auto's kapot gereden is, vriest vast in gevaarlijk opstaande richels. Als je met je band daar op stuurt, wordt deze stuurfout afgestraft door een zwabber van het stuur. Ik schrik steeds als dat gebeurt. Ik heb mijn schoenen los op de pedalen. Nu inklikken is vragen om serieuze valpartijen.

De wegen in de Weerribben zijn helemáál moeilijk te berijden. Het wordt nu echt gevaarlijk. Maar ja, ik kan moeilijk dat stuk gaan lopen. Ik kan hooguit een collega bellen om me te laten halen. Ik kies ervoor door te fietsen. Na ruim een uur loop ik met steenkoude tenen de kantine binnen onder wat bewonderend gejoel van de aanwezige collega's. Nou, daar doe ik het voor.

17,2 km
1:07 uur

En zo vertrok in een uur eerder dan mijn collega's -want overuren opmaken- op de Bosbosfiets. Dit ingepakt, want iedereen weet het ondertussen: het vriest. Er staat een waterig zonnetje in het westen die over een uur onder zal gaan. De wind komt ook praktisch uit die hoek. Ik fiets met Edge in mijn achterzak -voor de daadwerkelijke data- en de forerunner om mijn pols. Midden in D1. En de opdracht: met een omweggetje naar huis.

Ik start vanuit het hart van de Weerribben, vanuit Kalenberg, en rijd langs de rietvelden en het kanaal, waar een flinterdun laagje ijs op ligt, dat weer bedekt is met een poederlaagje sneeuw. De zon verwarmt mij en de natuur niet, maar kleurt het riet wel mooi goudgeel. Ik stuur mijn neus in de wind en rijd aan de zuidwestkant de Weerribben uit.

Ik heb Johans wanten aan. Wanten met 3 vingers, als het ware. Of zijn het dan handschoenen? Er staat -5 graden Celcius op. En ik ben benieuwd of dat waar is. Djeez, wat is het koud. En het waait hard. In Blokzijl keer ik linksom en heb de 13 kilometer die naar Steenwijk volgt de wind in de rug. De weg is lang, maar het gaat best snel. Links van mij de Weerribben, recht de Wieden. Zullen we hier volgende week weer kunnen schaatsen?? Ik hoop het. Maar het ligt nu nog lang niet dicht. Mijn collega boswachter zei vanmiddag dat we dan een week vorst nodig hebben. Maar de lijntjes met de naburige schaatsclubs zijn strak aangetrokken. Dat weet ik wel!

Na anderhalf uur ben ik thuis, mooi gegokt qua tijd. Mijn voeten zijn bevroren (overschoenen vergeten) en mijn armen zijn rood van de kou (ondershirt vergeten), maar ik heb er een mooie duurtraining opzitten!
En ja, dat van die wanten klopt prima. Die kun je goed aan met met 5 graden onder nul.

34,7 km
1:29 uur

Nou snap ik waarom de heren vorige week verbolgen naar Linda vroegen. Linda de spinning instructrice. Linda die ziek was. Linda die de dinsdagavond doet. Linda met het mega decolleté. En dan vooral zo wild mogelijk 120 rpm's maken. Zien jullie het voor je? Mooi.
Doe mij Bram maar weer.




45 fictieve km
0:50 uur RPM
0:30 uur binnenfietsen D1

Johan -en nog wel meer- wachten op mijn blog over de Driehoek (wielerclub) training. En dat duurt en duurt, want ik weet niet zo goed wat ik er van moet vinden, dus ook niet wat ik er over moet bloggen...
Het begint vanmorgen om 09:55 uur in 2 graden boven nul. We staan 'bij het tankstation' twijfelachtig te wachten. Al weg? Te vroeg? Niemand gaat? Dan toch rijdt er een renner in Cervelo tenue voorbij...wel, niet? Ja, hij keert om. Een clublid. ('Een Axa' blijft lekkerder bekken, maar ik bestempel ze maar als 'Hoekie's') Dan volgen er nog 2, waarvan er één Erik heet en één net 7 dagen geleden weer vader is geworden.

We gaan en ik rijd voorop naast de Cervelo-Hooky op zijn carbon Cannondale met Campa. Een doorgewinterde wedstrijd renner met de bekende cyclo's op zijn palmares. Ik peil even wat de kruissnelheid gaat worden, maar hij antwoord met een gemiddelde snelheid van 30-32. En de mededeling er achter aan dat er in december nog rustig getraind wordt maar vanaf januari het treintje toch wel kop over kop gaat. Hm, een waarschuwing? Enigszins verontrustend in ieder geval.

Als we wind mee hebben en het gaat net tegen de 32 kan ik nog wel een woordje uitbrengen. En in 2e of 3e positie rijd ik relax in D1, maar als Johan en ik na Blauwe Hand op kop rijden door Beltschutsloot, met halve wind en het 'moet' ook nog boven de 32 dan stijgt mijn hartslag al ver bovenin D2.
We worden al snel (té snel?) afgelost door Cervelo-hooky en de nieuwe-vader-hooky.

De situatie is dat ze op zondag altijd hetzelfde rondje rijden (raar!!) en in verschillende dorpen kunnen clubleden dan aanpikken. Wat vandaag overigens niet gebeurt. Wat wel gebeurt is onvermijdelijk als je met 'zulke' renners een vaste rondje rijd; op vaste plekker wordt er gas gegeven. Zo ook nu als we richting Sint Jans Klooster rijden. Het waait uit het noorden en het gas gaat erop, tegen de 34 per uur. Goeiedag hé, we hebben wind tegen hoor! Ik grom inwendig en vraag me af of dit nog lang gaat duren. De hooky's blijven echter op kop hard door trappen en als we de klinkers in Klooster op kletteren ben ik mentaal zover te zeggen, nu klaar of ik kap ermee. En dan is het klaar. Ze kijken eens achterom, maar de schade valt mee. Ik hang er nog aan, maar ook Hooky Erik bungelt eraan. "Gaat het nog?" oei, auw, de pijnlijke maar onvermijdelijke vraag is gesteld. "Ja hoor." Tuurlijk gaat het nog. Met mij gaat het altijd nog.

De dijk op naar Blokzijl is ook al zo'n pijnlijke actie, maar deze keer ondervinden de heren tegenwind en wordt er niet gesleurd. Hoewel ik op plek 2 nog in D3 zit hoor.

En dan dat omslagpunt, dat ga ik ook nog vaak zien. Bijvoorbeeld als ik na Blokzijl de dijk verder af rijdt met Hooky Erik op kop. We rijden we nog steeds in de tegenwind. We worden afgelost en het tempo gaat er -dank U- even af. We rijden nu langs de Weerribben en verlaten de dijk om naar Ossenzijl door te steken. De koppositie kan ik niet volhouden -met dit tempo- en ik los naast Johan. Cervelo-hooky neemt de kop van me over en hij grijnst eens opzij. "Kan niet meer, hoor!" In Ossenzijl zwaait de vader-hooky af. hij is thuis. Erik en ik nog eens op kop, mijn hartslag boven omslagpunt en de snelheid in de ijzige tegenwind nog niet eens op de 30. Ik ben helemaal leeg. "O ja?" antwoord Erik verbaasd als ik mee deel dat dit al een wedstrijd op zích is, voor mij.

Johans lekke band in Oldemarkt gaat een stokje steken voor de laatste kilometers naar Witte Paarden. De Hooky's sturen we door, want dan kunnen wij mooi afsteken naar Wolvega. En ja, na bijna 75 kilometer komen we thuis aan. Moe, vooral de longblaasjes... de beenspieren zijn nog wel oké.
"Wat vond je?" "Ging mij hard zat", antwoord Johan.

En ja, dit is dus het verhaal en wat ik er van vind weet ik nog steeds niet. Het doet me denken aan de eerste keer met de Axa's mee. Toen dacht ik ook, wat een hel. Maar toen reed ik wel ('per ongeluk') met de snelle mannen mee en kwam deel 2 van de groep 5 minuten later aan. Vandaag is er geen rest van de groep en hang ik aan het elastiek. Kan me niet meten aan hun kaliber, maar kan ik wel méé met hun kaliber? Ik ga het in ieder geval nog een keer proberen, mij los je niet zomaar, en anders weet ik de weg naar huis vanaf Blokzijl zelf ook wel.

74 km
2:37 uur

Er is een roeiwedstrijd op de sportschool. Daar waar ik van de week de eertse keer mijn te luie kont op een spinning fiets zette, hebben ze uiteraard ook een complete fitness-apparaten afdeling. En een danszaal, sauna, zonnebank, fysio, masseur en schoonheidssalon. Eigenlijk is term sportschool een belediging voor de high tech, luxe en design sportcenter dat het is. Althans, ik zou me kunnen voorstellen dat..

Anyway. Ik vind sportschool nog een heel acceptabel begrip.
De roeiwedstrijd omvat 2 minuten roeien in standje 6. Hij -én zij- die de meeste meters maakt wint een 'schoonheidspakket'. Wat dat inhoud, geen idee, maar elk pakket wat mijn schoonheid ten goede komt is welkom. Je mag tot volgende week zaterdag een poging doen. Slechts één poging.

Vanmorgen ben ik er om even de spieren los te fietsen/sporten. Na mijn 7 kilometer hardloop actie van 2 dagen geleden waren de beenspieren daar wel aan toe. Mijn oog valt op het bord in de hal. Daarop staan namen met daar achter het aantal meters. Onder het bord staat het roei apparaat. Mijn ogen glijden langs het nog korte lijstje, 2 mannen, 5 vrouwen. De snelste man komt op 571 meter, de vrouw op 428 meter.
Ik kom niet voor de roeiwedstrijd en neem plaats voor 20 minuten op de 'crosstrainer'. Ik ben bijna alleen hier, er is nog een man. Hij zit aan gewichten te sjorren in de krachttrainingshoek. Gezien zijn buikomvang kan hij beter zijn tijd besteden aan wat vetverbrandend cardio, bedenk ik me. Op dat moment komt hij mijn kant op en neemt plaats op het roei apparaat dat achter me staat. Ik hoor hem flink aan de 'riemen' trekken. Hij reperteert natuurlijk voor de roeiwedstrijd. Ik draai me om als ik hem hoor stoppen. "En?" zeg ik. "580 meter" weet hij hijgend uit te brengen. Een voorlopige eerste plek, stel ik vast. Ik kijk naar zijn dik gespierde armen. Tja, die heb ik niet, maar ik heb wel wat anders.

De spierbundel verdwijnt richting kleedkamer. Na 50 legg press-en (?) kan ik het niet laten. Ik neem plaats op het roei apparaat en probeer 10 minuten stand 6. Dan stel ik de timer op 2 minuten. Een combinatie van been-, buik-, rug- en armspieren. Tja, een snelle start moet je snel bezuren. Ik concentreer me op een gewonde zwaan op Animal Planet, wat zich boven mijn hoofd op de flatscreen afspeelt. Na 2 minuten lees ik 509 meter. Ook een voorlopige eerste plaats, aangezien de snelste dame tot 428 meter kwam. Misschien toch maar eens een officiële poging wagen volgende week?

Ploeteren tegen de wind in. Om op tijd te komen.

12,7 km woon-werk
0:45 uur

Ruzie met de Tacx. Voor de zoveelste keer. Je zal wel denken, wat doet ze moeilijk. Misschien, maar wij zijn gewoon niet voor elkaar bestemd. Nu bleek de pc die er aan gekoppeld is ook nog eens mijn DVD’s niet af te spelen. Toen was het helemaal over. Met stomende oren de garage weer uit gestormd en in half fietstenue (wat moet je áán op een tacx die in de garage staat?) achter de laptop gaan zitten: uitkomst was eenmaal aanmelding bij lokale sportschool.

Diezelfde avond zit ik in een gloednieuwe spinningzaal en op een gloednieuwe spinning fiets tussen wel 12 (!!) dames en 3 heren. Meneer de instructeur bleek een komieke, niet onaantrekkelijke –vandaar de vrouwen- grapjas.

Wat heerlijk! Drie kwartier volledig uitleven op zo’n fiets in het niets. Ik kan het nog redelijk doseren, want ik zoek erna in de reguliere fitnesszaal de hometrainer op voor 30 minuten D1 en dan nog ‘even’ 15 minuten roeien. Dat lijkt me wel een aardige aanvulling op deze training.

Dus tja, de tacx wordt vervangen door de gym, maar de weekend trainingen, de daglicht trainingen, die blijven natuurlijk voor de Colly. Of de Bully. Zo komen we de winter wel door.

1:30 uur gymming
40 virtuele km's

Zo. Vanmorgen door het donker de Weerribben in en vanmiddag weer door het donker de Weerribben uit, naar huis! Ik tel ze gewoon mee, de woon-werk kilometers op de Bosbosfiets.

Morgen een Colly ritje mét Johan door de bossen van de Heuvelrug.

34 km
1:35 uur