Wonen in Friesland en fietsen in Frankrijk.

Zo zuur dat de omstandigheden in Noord Holland achteraf erg meevielen.

Ik was dus wel even stik sacherijnig toen bleek dat ook het loop evenement werd afgelast. Voor nop getraind? Dacht het niet! Om half 11 stonden we op de officiële startlijn en op het officiele starttijd vertrokken we met nog 15 andere lopers (allemaal locals) voor de officieuze kwart marathon. We telden 3 toeschouwers aan de start en we liepen 'en masse' -voor zover- de straten van Egmond door. Kou en sneeuw was ons deel.

Op het strand laten we de massa gaan. In eigen tempo loop ik over het strand. Sjips, die start in de groep door Egmond was toch wel wat te snel met 11 a 12 km per uur. "Ik doe het zo wel rustig aan." was mijn excuus zonet. Nu de zure appel en de natte sneeuw. Wind in de rug, Johan in de buurt. We lopen 9 gemiddeld. Iets trager dan normaal. Steekje rechts, steekje links.Getver. In de verte de mast."Tot die mast en weer terug", zegt hij naast me. Ik sta even stil, word aan alle kanten voorbij gestoken door klétsende -toe maar- lopers. Even rekken strekken, even de heupen losdraaien. Lijkt wel of ik steeds strammer ga lopen.

Bijna bij de mast. De ademhaling gaat prima. Ik zou dit wat dat betreft een héle halve kunnen volhouden. Alleen die spieren en die steek.... Een meter of 300 voor de mast veranderd het strand -wat toch al niet al te hard meer is-  in een mulle bende. Elke voetstap zakt 15 centimeter weg. Ik ploeter door naar de mast en stop. Weer. Johan kijkt geïrriteerd, ik vast ook. Gezellig zal anders zijn. Maar als ik afzie ben ik ook niet gezellig, wie wel?
"Ga jij maar door, ik kom er wel achteraan." zeg ik, als blijkt dat we nog een halve kilometer door moeten, omdat ik per sé de officiële afstand wil lopen. Johan vindt dat geen goed plan, die denkt dat ik ergens neerval, verkleum en niet meer opsta. Hij wil mij liever in het zicht houden. "Ga jij maar vast terug. Ik loop nog iets verder en dan haal ik je wel weer bij." Ik protesteer -hoezo dan?!- , maar dan leg ik me neer bij zijn voorstel. Hij loopt verder in zijn eigen tempo. Ik ben opgelucht, want het stoorde me dat ik hem ophield met mijn slakkengang. Ik keer om, krijg de harde wind in mijn snufferd. Nou, daar gaat ie dan, de 4 km terug naar Egmond. Ik hang wat voorover om de wind door te komen. Ik kijk op mijn forerunner. 9 km per uur. Goed zo, dit volhouden, want mooi niet dat Johan me nog bij gaat halen! Hij heeft me zojuist een extra doel gegeven.

De steken zijn weg, dus dat gaat goed. Alleen de gewrichten van mijn heupen beginnen te bevriezen en elke stap naar voren doet zeer. Steeds een beetje meer. Net of het daar vast vriest.
Ik zie de 7 km grens (mijn langs gelopen afstand ooit) op mijn forerunner verschijnen en weer verdwijnen. Ik stop bij de 8 km even om mijn wanten weer aan te trekken. Tuur achter me het strand af of ik Johan al zie aankomen.

Ik sjok verder. Het gaat nog maar net 9 per uur, soms 8, bij een windvlaag. Er staan her en der mensen langs de kant die aanmoedigen. Er komen mij ook een heleboel lopers tegemoet. Dat moeten de deelnemers van de officieuze halve marathon zijn. Als ik de strand op/afgang bereik zie ik nog maar 10 kilometer op mijn teller. Sjips. Dan nog maar wat verder, want die halve zal er ook nog bij komen!
En inderdaad, ik ga tot het oranje strandtentje, keer om en dan nog 200 meter terug. 10,50 lees ik en ik houd halt. In 1 uur 10.  Ik tuur naar de boulevard boven mij, en ontdek Johan op de trappen. We slenteren naar huis, tijd voor een heet bad. Ik ben tevreden.