Wonen in Friesland en fietsen in Frankrijk.

Met 4 tassen en kind in de auto, en de Bully achterop, rijd ik naar Veenendaal. De bedoeling is om daar het gezin weer compleet te maken (Johan wilde op de fiets naar het Veen)  en er een verjaardag te vieren. Waarbij ik er even tussenuit kan knijpen om te trainen. Op die Bully dus, die achterop staat.

Ware het niet dat tas nummer 5 nog thuis in de gang staat en ware het niet dat juist die tas mijn sportkleren en sidi's bevat. Je snapt wat er gebeurt als ik dit bovenstaande feit vast stel, eenmaal in Veenendaal aangekomen. Na een hoop gebaal besluit ik de MTB van mijn schoonzus te gebruiken. Niemand hier beschikt namelijk over schoenen met SPD.

Na wat geregel sta ik in háár fietsbroek en shirt. Erg zomers...alles kort. Ik duik in de kleidingkast van mijn moeder en vind er een zwarte joggingbroek en een paarse sportieve sweater. Je moet wat. Tegen de kou vind ik de ski handschoenen van mijn vader wel geschikt. Met een roze fleece hoofdband achtig iets blijven mijn oren ook warm en  in de garage valt mijn oog op een paar warm uitziende snowboots. Het nepbont puilt er aan alle kanten uit, heel comfortabel. Ik zie er meer uit als iemand die op zaterdagochtend zijn paadje sneeuwvrij gaat maken dan iemand die een serieuze duurtraining gaat afwerken.

Ik stap op de Aldi mountainbike. Ja echt, Aldi. Het gevaarte weegt 30 kilo, minstens. Is voorzien van een voorvorkvering én achtervering. Er zit een shimano groep op, met een naam waar ik nog nooit van gehoord heb. En ze hebben beknibbeld op de zadelpen. Die kan eigelijk niet hoger dan hoe die nu staat. Te laag dus.

Na 5 kilometer krijg ik bijna kramp in de bovenbenen door het lage zadel en schuif de zadelpen, tegen de voorschriften in, omhoog. Er blijft nét 2 centimeter in het frame. Op hoop van zegen dus.
Johan is onderweg naar Veenendaal, en 'bijna bij Ede'. Als hij via Ede rijdt, kan hij maar op 1 plek Ede binnen rijden en ik besluit hem tegemoet te fietsen.
Wind tegen, als de Aldi Tank eenmaal op gang is, is het wel te doen. Maar even weg sprinten van het verkeerslicht heeft geen zin, alle krachtoverbrenging verdwijnt in de achtervering.

Johan blijkt een andere route te fietsen en heel Ede komt niet in de buurt. Ik sms en bel, maar hij hoort het blijkbaar niet. Ik besluit verder te rijden en ben al snel Ede uit en fiets langs de Ginkelse hei.

Met al die sneeuw is het prachtig, ik heb de wind schuin mee, en stamp me het ongans om de Aldi Tank de het glooiende fietspad over te krijgen. Na een aantal kilometer sla in rechtsaf een breed bospad in. Auto's reden hier ook en over het spoor van de banden kan ik prima de gang erin houden.

Als ik het bos uit ben kom ik op de licht klimmende weg naar Renkum. Ik heb de wind pal tegen, het wordt later op de middag en de wind is nu best guur. De heuvel is lang en de Aldi Tank is zwaar. In Renkum mag ik bijkomen en ik laat me uitrollen naar de doorgaande weg. Ik sla daar rechtsaf en weet wat er komen gaat. De Wageningse berg. Tjong, wat is dat ding lang, op deze tank. Ik voel mijn inwendige tank ook leeg raken, maar heb geen fruitkick bij me. Ik stuur richting Rhenen en zit zeker al 2 uur op de fiets. Langer dan ik verwacht had, maar juist alleen maar beter!

Ik ben voornemens het afstekkertje naar Veenendaal te nemen, door het Binnenveld. Maar de Grebbeberg doemt voor me op en ik bedenk me op het laatste moment. Ik fiets stoïcijns langs het afstekkertje, alsof hij niet bestaat. Geen optie. Ik ram de Greb omhoog, die gaat even naar 8% weet ik. Ik sta boven even stil om ijskoud water uit mijn bidon te drinken. Op de parkeerplaats naast de eregraven hebben mensen naast hun camper de kampeerset buiten gezet en het hele gezelschap zit aan de koffie. Of iets. Daar heb ik ook wel zin in...

Ik stuur de Greb af en kom ik Rhenen uit, waar ik de Oude Veenendaalse weg weer omhoog ploeter om vervolgens langs het oude Zandgat naar huis te rijden. Net voor het echt donker is ben ik thuis, waar de lasagne al in de oven staat te pruttelen. Ondanks de Aldi Tank en de het wat ongewone wintersport outfit toch nog lekker gefietst. Met heerlijk warme voeten!!

50 km
2:30 uur

Na de deceptie van gisteren stap ik vanavond extra gemotiveerd de sportschool binnen voor een uur 'RPM klimmers training' met het Go-ride-the-Alpe groepje van de vrijdagavond. Nieuwe sneeuwperiodes zijn aangekondigd voor aanstaande weekend. Ik ben blij dat ik hier enigszins mijn tijd goed verdoe. Met een extra uurtje krachttraining erachteraan (die 'schoulder press' lijkt alleen maar zwaarder te worden, in plaats van makkelijker.....??) ben ik tevreden voor vanavond.

Heb ik mezelf éindelijk zover gemotiveerd dat ik -zelfs met enige zin- op de tacx ga stappen, gebeurt er dit.

Na een drukke en heftige werkdag, en na het spitsuur stap ik.... Wacht, ik zal het spitsuur even omschrijven: Thuiskomen, junior 2 eten, de rest eten, junior 1 in bad en in bed en dan Junior 2 de fles en in bed. En dat terwijl ik eigenlijk in after dinner dip zit en Johan ook nog eens de benen neemt naar een andere afspraak.

Dus ja, ik vind het heel knap -chapeau Marieke, applause, klapklapklap, dank u dank u- dat ik een half uur later in de garage op de Tacx zit. In de vrieskou. Maar dat laatste hoeft tegenwoordig niet meer vermeld, want de hele winter doen we alles in de vrieskou.
Anyway. Duurtraining, anderhalf uur, netjes volgens schema. DVD van de Tour de France erin en beelden van Hinault en Van Zoetemelk worden mij voorgeschoteld. Heerlijk. En zo lekker warm daar op die berg in Frankrijdk...mmm.. brandende zon.
Ondertussen trap ik me behoorlijk in het zweet, maar het gaat heel erg aardig. Ik raak zo ondertussen gewend aan het Tacxen. Al een 20 minuten voorbij. Al een half uur voorbij. Al 3 kwartier voorbij, kijk, ik ben al op de helft.
Maar dan; Hè..?? Wat trapt ie nou steeds zo licht? Hij trapt door! Het lijkt mijn oude tacx wel. Ik stap af, bekijk de stelschroef aan de achterkant die het ijzeren wiel van de tacx tegen de band aan duwt.. Ik draai er aan.... huh?!

Neeee!!! Naaah já, zeg!! Lek! Lek potverdorie!! (Dat laatste zei ik niet echt, maar zo ongeveer.)

Klik, pc uit.
klik, DVD uit. Weg d'r mee!!
Lek rijden op een tacx, wie verzint het!?

21 km
0:45 uur

Spinning van Linda. En ik kan het niet helpen, maar ik ben voor haar minder bereid om diep in het afzien-buideltje te tasten, dan wanneer Erik de training geeft...
Dus gaat het vanavond er wat minder heftig aan toe. Ook wel eens lekker, want de verkoudheid bacillen vliegen ons weer om de oren. Met de nodige gebroken nachten die daar bij horen. ( Een simpel rekensommetje voor de degenen die denken, 'waar héb je het over': 1 Verkoudheid + 1 kind = veel slaap gebrek, en dat vermenigvuldigen met 2 in ons geval.)
Gelukkig hebben de bacillen mij nog niet te pakken en dat wil ik graag zo houden.

Tijd voor de winter dat 'ie op hoepelt!!

Twee uur rustige duurtraining op de planning, ik kies dus voor de tacx. Valt dat altijd weer tegen hè?
2 uur tacx is gelijk aan 3 uur buiten rijden denk ik...


Die ventilator staat uit, mocht je het je afvragen. Het vroor in de garage!!


56,6 km
2:00 uur

Vandaag een SMA check up. Voor de dummies: een bezoek aan het sport medisch adviescentrum. Deze keer in Heerenveen. Stad van de schaatsers;-)

De vorige keer in Amerongen, was aan het einde van mijn 1e fietsseizoen, in december 2007.
Een belangrijk aspect van de check up is de inspanningstest, waarbij ze oa. de wattage meten. Oftewel, hoeveel kracht je levert op de pedalen. Toen haalde ik 350 watt, en zag daarna 5 minuten scheel van de inspanning. Nu is mijn vrees/hoop/wens/verwachting (vul maar in) dat ik dit getal wéér weet te bereiken. Hoewel in de 2 jaar tussen toen en nu een hoop gebeurt is (trainen voor de Marmotte in 2008 en zwangerschap in 2009) heb ik geen flauw benul wat ik in alle redelijkheid van mezelf kan en mag verwachten.
Ik neem me dan ook voor om deze test min of meer als een nulmeting te beschouwen.

Na de algemene dingen als bloed en urine testen, spieren en gewrichten controleren, mag ik op de home trainer plaatsnemen. Het resultaat valt me niet tegen. Hoewel ik de vorge keer prima aangemoedigd werd door Edwin; "nog 15, nog 10 seconden... en vang hem op!" steeds als er weer wattage bij kwam moet ik het nu alleen doen. Bij 200 watt vraagt ze al 'of het nog gaat', de arts. Ja dus. Bij 250 begint ze steeds meer verwonderd te kijken en na de 300 watt hoor ik een bescheiden aanmoediging. Als hij van 325 watt naar 350 wordt opgeschaald, ik trap nog steeds, zinkt de moed me in de schoenen. Nét maak ik de minuut niet vol en wordt het eindresultaat op 340 watt gezet. Als ik later zie dat ik nog maar 15 seconden verder moest, bedenk ik me dat dat ook nog wel gelukt was.

Ik ben minder diep gegaan dan in Amerongen. Mijn maximaal behaalde hartslag getuigt daarvan: slechts 197 slagen per minuut, toen was dat 203. Zelfs in de spinning les zie ik de 199 wel eens verschijnen. Ik schrijf het toe aan te weinig suiker in mijn bloed. Bij het omkleden vooraf hoorde ik mijn maag al wart knorren, terwijl ik toch 2,5 uur eerder 4 sneeën brood met zoetigheid naar binnen had gewerkt.

Ik ben tevreden met mijn resultaat. Praktisch hetzelfde als 2 jaar geleden, na een seizoen van training en zonder zwangerschap. De arts is behoorlijk enthousiast. Net als Edwin toentertijd. En dat doet me goed. Ze vergelijkt mijn prestatie in een tabel en ik kan me ruimschoots meten aan mannen tussen de 30 en 34, zegt ze. Mijn basis conditie en vermogen is erg hoog. De regel 70% is erfelijk, 30% is trainbaar, leert dat ik gezegend ben met mijn genen, en dat er nog veel valt te behalen dus. "Maar dat is de theorie. In de praktijk ligt het aan veel factoren hoe je presteert; je voeding, de vorm van de dag, koersinzicht, in een peloton rijden." Ah, ze heeft het duidelijk over koersen. Logisch, want ik ben nu lid van de wielerverenging, en wielrenners koersen nou eenmaal. "Als je al dat bij elkaar hebt, dan zit er best een erepodium in hoor!" voegt ze er aan toe. Ik blijf meer bescheiden, want ik heb nog nooit een voet getreden in het koerswereldje. Ik vind haar enthousiasme vleiend, maar voel me er niet heel gemakkelijk onder en stap over naar een ander onderwerp.

Veel tijd om bij te komen heb ik niet, want ik zit om half acht alweer in de spinningzaal. Op vrijdag duurt de les tegenwoordig een uur, in plaats van 3 kwartier. Onder begeleiding van Erik draaien we een speciaal klim trainings programma voor de groep mensen die op 8 mei met zijn allen de Alpe d'Huez op gaan rijden. Een pittige klimtraining, maar wel een helemaal naar mijn aard. Want ik houd nog steeds niet van die 160 (!) rpm nummers.
Na de les begeef ik mij 'naar beneden' waar de fitnesszaal op me wacht. Nog een uur aan de ijzers trekken en dan ben ik ook wel helemaal leeg. Heerlijk!

1:00 uur spinning D2-D3
30 km fictief

ben ik bezig met een nieuwe look voor mijn blog. Alleen schiet het nog niet erg op. De energie die ik normaal steek in het bloggen worden nu dus gestoken in een nieuwe template.

Coming soon...


Woon-werk fietsen is pokke koud trouwens met min 4 en gevoelstemperatuur min 8, voor dag en dauw door de mistige velden van Overijssel!!

1:00 uur
17 km

Maandagavond is zo onderhand de vaste spinningavond geworden. Althans, voor zolang het winter regime nog van toepassing is. O... laat het snel voorjaar worden. Ik ben die sneeuw, vrieskouw en winter al zoooo zat!!

0:50 uur
25 km

Vandaag na een weekend vol met werk begin ik aan het eind van de middag met een duurtraininig vanuit de Weerribben. De missie is om met een omweg naar huis te fietsen. De beloofde opklaringen zijn in deze contreien niet gekomen en het is mistig, vochtig en koud. Het spettert zelfs wat en de wind komt stevig vanuit het westen aan blazen. Toch maak ik er een serieuze duurtraining van op mijn Bosbosfiets. De spierpijn van afgelopen vrijdag is vandaag op zijn ergst. Wat een giller, die krachttraining. De schuine buikspieren en schouderspieren doen al zeer als iemand er naar wijst.

De minuten verstrijken snel en als ik per ongeluk ook nog eens een stuk om fiets staan er zo maar 50 kilometer op de klok. De 2 graden boven nul is nog altijd beter dan 5 onder nul, maar ik spreek voor alle fietsers als ik zeg dat ik ernstig naar droog en mooi weer verlang.

50 km
2:20 uur

Vandaag een woon werk rit. Niets bijzonders en het begint al gewoon te worden op de woensdagmorgen, de woonwerk rit. Op vrijdag fiets ik dan weer naar huis. Of soms op zondag, in het geval van een werkweekend. Uiteraard slaap ik geen nachten op mijn werk, ik heb dan een auto onder mijn kont om naar huis te gaan.
Degelijk ingepakt tegen de min 2 graden celcius kom ik dan na 50 minuten, rustig in de lage zone fietsend, aan op mijn werk. Niks om over te naar huis te schrijven. Dus dat ga ik dan in het vervolg ook laten.

Wat wel interessant is... is mijn nieuwe trainings onderdeel in de sportschool. Buiten dat ik er voorlopig nog blijf spinningen (is dat zo´n nieuw werkwoord?) heb ik ook een ander plan opgevat; de krachttraining. Ik kan me voorstellen dat dit, naast het doen van duurtrainingen, best een goede manier is om de spieren van meer kracht te voorzien. Maandag deed ik de nul meting test. Daar werd bepaald -soms onder luid gegniffel van trainer Erik- wat ik maximaal aan kilo´s kan wegdrukken, duwen en trekken. Of hoeveel ik juist níet kan wegdrukken, duwen en trekken. Conclusie: kippekracht in de armen. Maar ach, wat moet een vrouw ook met een "goed ontwikkelde" borstspieren?? Hahaha.  Of een `dikke schouder partij`, of een biceps waar je gelijk hormonale afwijkingen bij gaat vermoeden.. Niks toch.

De rugspieren daar en tegen waren dan wél weer prima in orde. Net als de buikspieren. Bij de legg press drukte ik 7 keer 100 kilo weg. Ik kon niet aflezen van Eriks gezicht of dat een noemenswaardig iets is, of dat ik dat hier nu beter niet kan noemen.

Anyway, ik zal binnenkort de theorie -in de vorm van een heleboel oefeningen afgelbeeld op mijn ´KT instructie kaart`- eens in de praktrijk brengen. 

16,8 km
0:50 uur

Gelezen? Doen! Je gaat er hard van willen trainen, net als Karl.

En ook vandaag; spinning in de avond, omdat trainen leuk is.

Ook vandaag: een afspraak gemaakt voor een meeting met Erik, voor een krachttrainings programma op maat. Omdat ik hard wil kunnen fietsen.

Zo zuur dat de omstandigheden in Noord Holland achteraf erg meevielen.

Ik was dus wel even stik sacherijnig toen bleek dat ook het loop evenement werd afgelast. Voor nop getraind? Dacht het niet! Om half 11 stonden we op de officiële startlijn en op het officiele starttijd vertrokken we met nog 15 andere lopers (allemaal locals) voor de officieuze kwart marathon. We telden 3 toeschouwers aan de start en we liepen 'en masse' -voor zover- de straten van Egmond door. Kou en sneeuw was ons deel.

Op het strand laten we de massa gaan. In eigen tempo loop ik over het strand. Sjips, die start in de groep door Egmond was toch wel wat te snel met 11 a 12 km per uur. "Ik doe het zo wel rustig aan." was mijn excuus zonet. Nu de zure appel en de natte sneeuw. Wind in de rug, Johan in de buurt. We lopen 9 gemiddeld. Iets trager dan normaal. Steekje rechts, steekje links.Getver. In de verte de mast."Tot die mast en weer terug", zegt hij naast me. Ik sta even stil, word aan alle kanten voorbij gestoken door klétsende -toe maar- lopers. Even rekken strekken, even de heupen losdraaien. Lijkt wel of ik steeds strammer ga lopen.

Bijna bij de mast. De ademhaling gaat prima. Ik zou dit wat dat betreft een héle halve kunnen volhouden. Alleen die spieren en die steek.... Een meter of 300 voor de mast veranderd het strand -wat toch al niet al te hard meer is-  in een mulle bende. Elke voetstap zakt 15 centimeter weg. Ik ploeter door naar de mast en stop. Weer. Johan kijkt geïrriteerd, ik vast ook. Gezellig zal anders zijn. Maar als ik afzie ben ik ook niet gezellig, wie wel?
"Ga jij maar door, ik kom er wel achteraan." zeg ik, als blijkt dat we nog een halve kilometer door moeten, omdat ik per sé de officiële afstand wil lopen. Johan vindt dat geen goed plan, die denkt dat ik ergens neerval, verkleum en niet meer opsta. Hij wil mij liever in het zicht houden. "Ga jij maar vast terug. Ik loop nog iets verder en dan haal ik je wel weer bij." Ik protesteer -hoezo dan?!- , maar dan leg ik me neer bij zijn voorstel. Hij loopt verder in zijn eigen tempo. Ik ben opgelucht, want het stoorde me dat ik hem ophield met mijn slakkengang. Ik keer om, krijg de harde wind in mijn snufferd. Nou, daar gaat ie dan, de 4 km terug naar Egmond. Ik hang wat voorover om de wind door te komen. Ik kijk op mijn forerunner. 9 km per uur. Goed zo, dit volhouden, want mooi niet dat Johan me nog bij gaat halen! Hij heeft me zojuist een extra doel gegeven.

De steken zijn weg, dus dat gaat goed. Alleen de gewrichten van mijn heupen beginnen te bevriezen en elke stap naar voren doet zeer. Steeds een beetje meer. Net of het daar vast vriest.
Ik zie de 7 km grens (mijn langs gelopen afstand ooit) op mijn forerunner verschijnen en weer verdwijnen. Ik stop bij de 8 km even om mijn wanten weer aan te trekken. Tuur achter me het strand af of ik Johan al zie aankomen.

Ik sjok verder. Het gaat nog maar net 9 per uur, soms 8, bij een windvlaag. Er staan her en der mensen langs de kant die aanmoedigen. Er komen mij ook een heleboel lopers tegemoet. Dat moeten de deelnemers van de officieuze halve marathon zijn. Als ik de strand op/afgang bereik zie ik nog maar 10 kilometer op mijn teller. Sjips. Dan nog maar wat verder, want die halve zal er ook nog bij komen!
En inderdaad, ik ga tot het oranje strandtentje, keer om en dan nog 200 meter terug. 10,50 lees ik en ik houd halt. In 1 uur 10.  Ik tuur naar de boulevard boven mij, en ontdek Johan op de trappen. We slenteren naar huis, tijd voor een heet bad. Ik ben tevreden.

Vanmiddag bekijkt de organisatie of de halve en kwart marathon wél doorgaat, morgen.
Ik baal hier zó van, dat kan je je haast niet voorstellen. Kan er allemaal woorden over spuwen, maar dat helpt niet (of eigenlijk wel, maar niet hier.) We wachten ondertussen op de beslissing voor morgen en laten ons dan maar insneeuwen, als we het KNMI mogen geloven. GRRRRRRRRRRRR!!!!!!!!!!!!

De laatste spinning training zit erop. Rust tot aan zaterdag. En dan......
Zaterdag om 13:00 uur gaan er een kleine 4000 strandracers dé uitdaging van deze winter aan: de grootste en meest legendarische strandrace van Europa. En waarschijnlijk ook de koudste, de gevaarlijkste en de zwaarste. Waar op de site van http://www.egmondpieregmond.nl/ de startkaarten massaal te koop worden aangeboden, zullen wij aan de start verschijnen bij een graadje van -4, windkracht 6 uit het noordoosten,  en de officiële knmi gevoelstemperatuur bedraagt: voilà: min 16.
De aangekondigde sneeuwbuien zullen het helemaal bar maken. Kortom, een dag voor Strandrijders met een hoofdletter, niet voor watjes.
De Bosbosfiets heeft zijn strandbanden om gekregen, het achterrekje is eraf geschroefd, en ook die lelijke spatborden zijn gewieberd. Die is er klaar voor. En als ik niet te veel stil sta bij wat komt, ben ik dat ook!

De zondag na de strandrace zal ik mij onderdompelen in de massa van de kwart marathon waar vijfduizend lopers kunnen starten. De kwart marathon, ofwel de 10,5 kilometer zal in de ochtend gelopen worden, voordat het geweld losbreekt van de hálve marathon, waar zestienduizend mensen aan mee doen!
Medelopers in de kwartmarathon zijn Johan uiteraard, maar ook zijn zus J. loopt mee. Het wordt vast leuk, want hoewel ik minimaal getraind ben (mijn langste afstand was 7 kilometer), heb ik er wel vertrouwen in dat we hem uitlopen. Als de voetblessure weg blijft -en ook die steek in de buik-, dan gaat het lukken. Vraag niet hoe, maar uitlopen is het doel!

Doel voor de strandrace heb ik niet. De omstandigheden zijn zo anders dan twee jaar terug. Ik deed het toen in 1 uur 49 minuten en als ik het zo terug lees..... ik noemde het toen al 'loodzwaar'.  Hm... was vast niks gewend, twee jaar terug.

Anyway, wij rijden vrijdag Egmond aan Zee in om daar Koning Winter te ontmoeten. Jullie lezen het snel!!

Op vele sites van mede fiets bloggers zie ik de mooiste plaatjes langs komen. Het hoge bikkelgehalte spat er vanaf. Om de stoerheid van het nieuwe fenomeen in Nederland,snowbiking, nog eens te onderstrepen schoot ik vandaag ook wat pics:





Halverwege de middag na een lunch van tosti's ga ik op pad op de Bully. Aangezien er weer -zucht- 20 centimeter sneeuw in deze contreien is gevallen de afgelopen 36 uur is de racefiets voorlopig weer geen optie. Lekker dik ingepakt (welgeteld 13 kledingstukken) stuur ik de Bully met de dikke banden over de besneeuwede weg de wijk uit. Richting Oosterwolde is het schoon asfalt. Maar daarna is er niet veel gestrooid en ligt er een hoop grijze sneeuwpulp op de weg. Ik kan er prima overheen rijden want het dooit op het asfalt. De zon schijnt er namelijk behoorlijk op los. Net na de zijweg naar De Hoeve zie ik een fietspad. Normaal is het een schelpenpad, want ik negeer deze altijd op de Colly. Nu ligt er 20 centimeter sneeuw op en zijn vele wandelaars mij voor geweest, gezien de sporen. Ik besluit er in te rijden. Het gaat best, niet hard, maar best. Het is een prachtig stuk pad en het gaat over een brede singel (strook van bomen tussen weilanden door) Alles zo wit als het maar kan, de bomen prachtig zwart en wit gekleurd, elke tak belast met een laagje sneeuw.

Als ik mijmerend een bocht om kom, nog steeds op dat fietspad, zie ik een grote zwarte hond voor me. Hij komt me rennend tegemoet en springt vervolgens tegen me op, tegen mijn linkerbeen. Niet heel hard, ik val niet om, maar schrik me wel rot! Het beest heeft geen kwaad in de zin en vind zo'n fietser blijkbaar wel interessant. Geen hap uit mijn dijbeen dus, maar een vrolijk en aanhankelijk beest. Als hij doorheeft dat ik de andere kant op fiets twijfelt hij geen moment, draait om en komt rechts naast me draven. Met zijn kop fier in de lucht. Zo zijn we een paar minuten een fietsend en rennend koppel. Geen baas te bekennen, dat snap je.

Als we tegenliggers met 2 kleine keffertjes tegenkomen, verruilt hij zijn interesse in mij, voor de kleine hondjes. De wandelaars kijken geïrriteerd. Logisch. "Hoort niet bij mij!" roep ik nog en na 100m meter hoor ik een hard gegil van een keffertje. Liever die, dan mijn dij.

Na De Hoeve steek ik binnendoor naar Noordwolde. Normaal een betonplaten fietspad tussen de weilanden door. Nu... nou ja, je snapt het wel. Ik stop, zet de Bully tegen het hek en schiet wat plaatjes.

Ik vervolg mijn weg, en waar ik na Wilhelminaoord wel weer richting huis wil, het wordt later op de middag en dus alweer flink kouder, kies ik de verkeerde weg. Ik neem een binnendoorweg, die na een paar honderd meter bijna niet te begaanbaar blijkt op een fiets. Toch heb ik geen zin om om te keren en ploeter door de sneeuw, die nu door de aantrekkende vorst steeds harder wordt en dus gevaarlijker. Na 4 kilometer bereik ik weer bekend terrein; landgoed De Eese. Er trekt een mist op boven de weilanden. Ik fiets er doorheen en dat is zó koud. Ontiegelijk. Ik wil naar huis!!! Ik ga harder fietsen, maar de kou veroorzaakt zere voeten en zere benen. In de verte zie ik de kerktoren bij De Blesse. Als ik dáár ben is het nog 5 kilometer. Het is afzien, dit laatste half uur. De zon is bijna onder als ik thuis kom. Mijn bidon, mijn fiets, mijn voeten; een en al ijsklomp. Toch een goed gevoel dat ik gegaan ben.
Kijk en huiver:









35,5 km
1:52 uur

In:
2007 maakte is de aftrap met mijn eerste racefiets, fietste bij WV de Axa´s en reed de 235 km van Luik Bastenaken Luik.
2008 was het mijn debuut in 2 cyclo´s, met twee podiumplaatsen, en La Marmotte, maar was het seizoen na september snel afgelopen ivm de zwangerschap.
2009 was het de tijd uitzitten, babydrukte en weer beginnen met fietsen.

Het jaar 2010 wordt mijn beste tot nu toe!! Hell yeah! In het jaar 2010 wil ik cyclo´s fietsen en mijn 2008 ervaring weer meemaken, oftewel ik wil wel weer eens op dat podium staan. Ik wil een goede tijd in de Marmotte rijden, écht een goede tijd! Ik wil koersen in clubverband en ben lid geworden van WV De Driehoek. Ik zal dan ook geregeld met de Hoekie´s gaan trainen en we beginnen in april goed met het trainingsweekend in Limburg. Ik wijd me deze winter vol overgave aan spinning en krachttraining. Ik let op mijn voeding, bepaal dus ook de fysieke doelen en een sportkeuring van het SMA zal me een zet in de goede richting geven. Ik ben mega super gemotiveerd!! Let's ride!

Maart
28 Bloggerstocht - 120 km - Veenendaal

April
2-5 Trainings weekend WV De Driehoek - Epen, Limburg
10 Veenendaal-Veenendaal - 135 km - Veenendaal
17 Amstel Gold Race - 150 km - Valkenburg

Mei
2 Shimano Fiets Challenge - 150 km - Vaals, Limburg

Juni
5 Cyclo La Ventoux - 170 km - Beames de Venise, Frankrijk
19 Jan Janssen Classic - 200 km - Wageningen

Juli
3 la Marmotte - 174 km - Bourg d´Oisans, Frankrijk

Bij de links staat mijn trainingsschema.

Jaaaa, wat een fijne start van 2010. Om 00:20 ben ik heerlijk in slaap gevallen (slapen is mijn 2e hobby) en vanmiddag stapte ik op de Colly in de ijskoude zon.

Met mijn dikste lange broek, muts, col, wanten, windjack, de hele mikmak ga ik de vrieskou trotseren. 60 kilometer, dacht ik zo. Een blik op buienradar zegt mij dat het noordoosten wind is, kracht 3 tot 4. Pittig fris dus.
Ik kies voor Gorredijk en Beesterzwaag. Een rondje Friesland dus, met de eerste 30 kilometer wind tegen. Mijn kou-bewapening functioneert uitstekend. Geen last van die scherpe koude wind. En ik verbaas me over de wanten. Door twee grote slijtage gaten in de buitenlaag van die wonderwanten steken mijn vingers. Gehuld in een witte binnenvoering, net als Sinterklaas. En toch, ze houden mijn vingers behaaglijk warm.

Het eerste uur tot aan Gorredijk hebben mijn benen last van het hardlopen. Gisteren liep ik nog een bescheiden rondje van nog geen 4 kilometer. Als laatste test voor de Egmond kwart marathon die over 9 dagen gaat plaats vinden. Als het melkzuur van die hardlooptraining uit mijn systeem is, gaat het nóg lekkerder. Het maakt me niet eens veel uit als ik na Beesterzwaag de geplande route lichtelijk kwijt raak en ook nog blijkt dat de wind is gaan liggen op het moment dat ik hem in de rug zou moeten krijgen. Dan maar een beetje om fietsen en wat extra energie verstoken. Het ergste wat er kan gebeuren is dat ik niet op tijd thuis ben voor Johans looptraining, maar die kan vanavond ook nog.

Na wat omzwervingen beland ik in Oldeberkoop. De zon is nu achter de horizon verdwenen en het wordt koud. Echt koud. Ik doe er een tandje bij en na een kleine 3 uur ben ik thuis. (Johan ontdekt serieus ijs in mijn bidon water die ik half leeg heb.) Met ijskoude tenen zoek ik zo snel mogelijk het hete bad op. Beetje Jenerverbes olie erin, wat volgens Meneer Kneipp vermoeide en stijve spieren verlicht. Aaahhh, dit lijkt me een goed begin voor 2010.



69 km
2:45 uur