Wonen in Friesland en fietsen in Frankrijk.

Vandaag in dit werk weekend toch nog kunnen fietsen. Soms kan je namelijk het nuttige met het aangename verenigen en stap ik op Bosbosfiets voor een boswachtersronde door en over de Woldberg en de Eese. Het bos bij Steenwijk. Maintenant, Chef du Bois; in voorgaande zin is nuttig het fietsen, aangenaam is het werken. (Mijn lezersgilde breidt zich soms uit naar de verste uithoeken.... Ongekend.)

Met mijn grote boswachtersschoenen op de pedalen en het -nog schone- groene uniform begroet ik -toch nog- een hele hoop bosbezoekers. Ze groeten vriendelijk terug, ze zien graag een boswachter op de fiets. Ook in de regen, net als zij. Ik doe het theehuis aan voor een praatje, maar als ik daarna weer opstap komt het toch weer met bakken uit de lucht. Ondanks het gematigde tempo en het behoedzaam plassen omzeilen komt mijn pak onder de bruine modder spetters en raakt nu wel erg doorweekt van de gestage regen. Net als mijn handschoenloze handen nu wel erg verkleumen. Tijd om naar huis te gaan.

...nog een weekendje met regen doorstaan en dan lijkt de lente toch echt te komen in Nederland. Yes yes yes. Buiten fietsen, in de zon. Fluitende vogeltjes, die heerlijke voorjaarsgeuren. Kom maar op.

Vanavond eerst nog een avondje spinning. Ook dat loopt straks op zijn eind; de spinning en lessen en krachttraining in de sportschool. Dat kwartje valt ook bij Erik vanavond (spinning instructeur cq personal krachttrainingscoach.) Na een ruim uur spinning zit ik beneden in de fitnesszaal op een folterapparaat mijn lage rugspier te pesten. Enigzins verontrust begint hij; "Wanneer ben je hier klaar dan? In mei toch?"
Ik; "Mwah...in mei zeker wel. April begint het wegseizoen voor de wielerclub, dus dan eigenlijk..."  Erik begint te rekenen en komt tot de conclusie dat we zsm wat aanpassingen moeten doorvoeren in het programma. "En een tussentest!" besluit  hij streng. Mij best. De laatste 4 weken dus een programma op kracht met snelheid.

Na anderhalf uur kan ik voldaan naar huis. Goed begin van een weekend, ware het niet dat ik een werkweekend heb. Eens kijken of ik er nog een training in kan fietsen, tussen het werk en het Vlaams wielrennen door...
Allemaal niet vergeten, het klassieker openingsweekend op Sporza. Genieten!!

30 km
1:10 uur

Ride easy is een spinning term. In 'mijn' sportschool, gebruikt door 'mijn' instructeurs. Ride easy is de 'handjes bovenop'. Midden van het stuur. Rustig aan, zoals ride easy bedoeld is.

Daarna komt racing. Meestal wordt er verwacht bij racing dat je het beentempo opvoert, de handen moeten daarbij naar de zijkant van je stuur, alsof je op je remgrepen zit. Racing is op mijn Colly -in het echie dus- net zo comfortabel als ride easy. Want ik bepaal zelf wanneer ik het tempo opvoer. (Een enkele zondagmorgen uitgezonderd.)

Dan komt aero racing. Dan pak je je opzetstuur, waarmee zo'n spinningfiets is uitgerust, aan de bovenkant vast. Je lijf moet dat zo klein mogelijk zijn. Vanwege de rijwind natuurlijk.
Ik het echie heb ik geen opzetstuur. Of een tijdritstuur, wat er erg op lijkt. Maar ik rijd dan ook geen tijdritten. Ik heb wel rijwind.

Vanmorgen deed de instructeur zijn best ons tot grote prestaties op te zwepen, maar ik hield het mild en vertoefde stiekum in ride easy, en verzon de rest erbij. Ik wilde enkel wat uittrappen na de training van gisteren, De instructeur geloofde mijn performance. De balie vrouw (normaal zo als ik zeg, achter de balie) naast mij ook. En dat is ook training; intimideren van je tegenstanders.

25 km
0:45 uur

Het is serieus gekkenwerk. Om 9:15 uur stap ik op de Colly, op de dunne bandjes rol ik de straat uit. De straat waar een meter breed de klinkers zichtbaar zijn, de rest is weer eens bedekt met sneeuw. Een dun laagje, dat wel. De zon schijnt -waar is toch die zonnebril die ik 7 maanden geleden voor het laatst op had ??- en ik fiets in de vrieskou Wolvega aan de zuidkant uit.

De bedoeling: in Oldemarkt eventuele clubleden opwachten en dan via het verzamelpunt WP de training uitrijden.
De werkelijkheid: na een paar honderd meter over de ventweg lijkt de sneeuwdeken om mij heen steeds dikker te zijn. Ook de weg zelf is voorzien van een laag. Het lijkt in de zon nu wel te dooien, maar sommige stukken knisperen onder mijn banden. Dit is toch niet te fietsen??! Na de brug keer ik -uitgeklikt- voorzichtig om. Ik ga terug, dit is niet te doen op een racefiets. Er komt mij in de verte een renner tegemoet. Nog een gek. Een driehoek? Hij remt af. Nee, een renner in een rood-blauw Weerman tenue, hij remt ook af en stopt. "Dat wordt niks, hè?" Die conclusie trok ik ook al, hij volgt mijn voorbeeld en keert om. We rijden net Wolvega weer in als er 3 Hoekie's aan komen rijden. Jouke, Sietse en Mark (toch?) Ik waarschuw voor de besneeuwde weg verderop, maar ze gaan toch zelf kijken en na 300 meter trekken ook zij dezelfde conclusie.

Andere route, we geven niet zo maar op. Behoedzaam rijden we over besneeuwde klinkers en straten van Wolvega, naar de weg naar Kuinre. Die ventweg lijkt wat beter begaanbaar te zijn. De zon doet haar best, maar om 8:40 uur kun je nog geen schoon gedooide wegen verwachten. We rijden in een rustig tempo in 2 sporen van een enkele auto die ons (gisteren?) voorging. De sneeuw wordt drab, de drab lijkt glad. Ik fiets in een wiel, als hij gaat, ga ik misschien niet. Ik hou dikke meters afstand. Het lijkt verderop alleen maar erger te worden. De Weerman-renner haakt af en keert terug. Hoekie-Jouke is de dapperste onder ons "Ik ga door", zegt hij en doet dat ook. Onder het motto "Als hij het kan, kan ik het ook" rijden de 2 andere Hoekie's en ik achter hem aan.

Ik vind het link, Sietse naast mij ook. We temporiseren en houden voldoende afstand. Toch voel ik de Colly niet glibberen over de sneeuwsmurrie. Kleddernat word ik echter wel. Zeiknat is een beter woord. De slushpuppie sneeuw is ijskoud (joh) en zit overal op me. Mijn tenen beginnen langzaam maar zeker af te koelen. De zon kan ik voelen op mijn dijen. In de zwarte broek voelt de zon warm, een beetje.

Voor Kuinre blijkt het fietspad helemáál onder de sneeuw te zitten. Toch lijkt het niet erg glad en met een kilometer zijn we zo in het dorp, dus we gokken het erop. Stoppen even, want het is wel een foto waard.

2:30 uur (netto ongeveer)

Als ik net heb ingeklikt op de Colly komt de visite aanrijden, mijn ouders. Zo, die zijn op tijd. Als ik zeker weet dat ze zich de aankomende anderhalf uur ook wel zonder mij vermaken ga ik alsnog op weg voor een duurtraining. De wind komt geografisch gezien van een lastige richting; West-Noord-West. Al mij favo rondjes hebben dan op de terugweg wind tegen. En ik wilde vandaag uitert relaxt trainen. Ik moet er wat spierpijn uit rijden, maar de zware benen die ik vanmorgen voelde, heb ik in ieder geval niet meer.

Ik kies voor via Oldemarkt naar Kuinre en dan met de wind mee naar huis. Het wordt hem echter niet, want als ik bijna bij Oldemarkt ben en dikke sneeuwbuien uit het westen zie aankomen, besluit ik maar wat dichter bij huis te blijven. Het moet immers een herstel training worden. Dus zeiknat regen/sneeuwen past daar niet in.
Ik draai voor Oldemarkt rechtsaf, door de weilanden linksaf. O ja, deze weg brengt me weer in Oldemarkt. Ik ben zo onderhand rare rondjes aan het rijden. Bordje met Driewegsluis. Dat wordt het dan maar, en al na 3 kilometer kom ik bij de sluisjes. Ik stap af, want ik durf, vastgeklikt in de Colly, deze hindernis niet te nemen.


Na dit sluisje volgt een schelpenpaadje. Met een crosser ben je hier beter op z'n plaats. Dan -waar ik normaal altijd linksaf ga- zie ik op de paddestoel dat Wolvega ook rechtsaf kan.... Rechtsaf loopt het schelpenpaadje na 100 meter naar een ander bruggetje. Ik ben nieuwsgierig en stuur de Colly over het modderige paadje.

De aanmeldingen voor de groep die in mei de Alpe d'Huez beklimmen als doel heeft gesteld, groeit nog steeds. Achttien man, 2 vrouw is de stand nu. Jammer dat ik in de 6 weken ervoor al 3 keer een weekend in Limburg fiets en 'jammer' dat we 10 dagen later zélf al naar het Franse zuiden afreizen. Anders was ik wel meegegaan.

De enthousiasme van de groep werkt namelijk erg aanstekelijk. Gelukkig werkt dat ook door naar de inzet van de spinningles op de vrijdagavond. Waarbij vanavond zelfs de beklimming van de Alpe op het diascherm gebeamerd wordt. Een real life video die je een uur lang langs de 21 bochten leidt .

Lekker zwaar geklommen, erna nog aan de ijzers gehangen, en uiteindelijk in de sauna bijgekomen. Dat is wel een prima begin van het weekend lijkt me zo.

30 km
1:02 uur

...dat ging stukken beter dan de laatste training. 5 kwartier getacxt. De motivatie moest vanuit mijn tenen komen, maar na wat getreuzel onder het mom van 'het eten laten zakken' stapte ik op de Colly. In de garage, waar het zeker niet meer vroor, dus waar ik het na 15 minuten erg warm had.

Met 'Catch me if you can' van Mister Spielberg in de dvd speler begon ik aan een duurtraining. Ik had 6 kwartier voor ogen, maar zette na 5 kwartier en 35 km Colly stil. Het is al dik over negenen en ik wil ook nog wel even op de bank hangen met die andere sporter in huis. Dat 6e kwartier haal ik van het weekend nog wel in.

En o, weet je waar ik ook erg blij van werd: dat getik op het dak. Dat betekent namelijk dat het niet sneeuwt :-)

Spinning vanavond. Leuk, denk ik dan. Niet dus, mijn naamgenoot én instructrice heeft de les 'voor deze keer' aangepast. Lees: zwaar verprutst. Met d'r eigen remix van van alles en nog wat. Alleen maar snelle nummers en weinig klimmen. Ik hou niet van snelle nummers. En vandaag haat ik zelfs snelle nummers. 130 omwentelingen per minuut, waar is dat nou goed voor!? Ik doe er niet aan mee.


En dat ze dan ook nog het allerlaatste nummer een 'echt mannen nummer' noemt en vervolgens compleet verkrachte versie van dat mooie nummers -hoe heet ie ook alweer- van Nirvana ten gehore brengt deed bij mij helemaal de deur dicht. Fysiek en dus ook mentaal een K training.
Fijn dat ik me hier even mag afreageren. Volgende keer ben ik weer aardig.
Denk ik.

We kijken er eigenlijk niet meer van op; een verse laag sneeuw in de ochtend. Des te harder kijken we uit naar voorjaar. Heerlijk. Het blijft nog bij dromen, gezien de berichten voor aankomende week.

Ik zit daarom op de Bully en trap in de richting van Burgum, voor een kop thee aldaar. Johan fietst dan weer terug. Het is onder nul als ik vetrek, met 4 lagen keding aan. Het blijkt voldoende. Alleen die verrekte koude voeten. Is daar nou niks tegen te doen? Na een uur beginnen mijn tenen toch echt hinderlijk koud te worden. Na anderhalf uur zelfs pijnlijk koud. Ondanks mijn overschoenen die uit de Fiets test 2 jaar geleden als beste kwamen...

Ik trap daarom de laatste 10 kilometer vanaf Drachten naar Burgum maar wat harder dan D1. Het helpt niet veel. Wat ook niet hielp is dat ik in Drachten lichtelij het goede spoor bijster was, weer 3 kilometer te veel door die rot kou!

Nu wij fietsers in hoge mate, en de rest van Nederland ook vast wel, zo verlangen naar de warmte van de zomer, vraag ik me af. Zou ik straks, al ik het héél warm heb, de mussen van het dak vallen en op een windstille dag in de snikhete Provence de Ventoux op rijd.. Zal ik dan weer verlangen naar de winter? Naar deze onfietselijk koude dag? Naar frisheid en vriesheid? We hebben altijd wel wat te zeuren, niet? Ik beloof hier -in de snijdende oostenwind op het natte fietspad tussen Drachten en Burgum- mezelf plechtig dat ik dat niet ga doen.

49 km
2:03 uur

**** Cees heeft een nieuwe fiets webblog!!! Klik***

Ik ben in Veenendaal en heb Cees aan de lijn. Ik vraag of hij nog meegaat, de weg op; "O, mijn racefiets staat nog op de tacx en ik maak net de MTB klaar..." Ik; "Nou, dan fiets je toch op de MTB?" Cees is niet overtuigd dan deze "oneerlijke materiaal verdeling". Ik monter hem op: "Ik kwam vannacht om half 5 uit de kroeg..." -serieus, a night out with the girly's- "Okee, dan ga ik mee op de mtb."

Tien minuten later rijden we samen, ik op de Colly, richting Rhenen. Met een graad of 2 boven nul is het wel te doen. We zijn ondertussen gehard. Cees vertelt dat hij veel op de fiets naar zijn werk gaat -dikke 40 km per dag- en dat de racefiets alleen nog maar op de tacx heeft gestaan. "Zonde van je materiaal," is de verklaring daarvoor. Ik werp een blik op mijn cassette, waarvan ik weet dat enkele tandjes een roestig kleurtje hebben, ondanks de poetsbeurt van laatst.  "Ja dat is waar, maar aan de andere kant. Het is vervangbaar materiaal en een fiets -hoe mooi hij ook is- is en blijft een gebruiksvoorwerp." Cees houdt het in ieder geval bij de mtb deze winter.

We rijden door het centrum van Rhenen heen. Behoedzaam, want de ik vertrouw de bochten met de gladheid toch echt niet meer. En van klinkers krijg ik het na die ervaring van laatst helemaal Spaans benauwd. We volgen het nieuwe fietspad naar Elst, - ik groet een Axa renner- waar ik merk dat Cees een tandje terug schakelt. Iets langzamer dus. Begrijpelijk, hij is op de mountainbike, dat gaat nou eenmaal niet zo makkelijk.

In Amerongen vraagt Cees waar we heen gaan, als we langs de straat naar de Amerongse berg rijden. Met andere woorden, ik begrijp dat hij hierin wilt. "Mij best", zeg ik en we slaan rechtsaf. "Geen lang rondje vandaag?" Cees schudt van nee. Vals plat begint de klim. Langs de supermarkt, over de drempels. De laatste zijstraat gehad en nog een meter of 200 tot boven. Cees tempert in snelheid, zucht en steunt. Ik kijk eens om en schakel lichter om naast hem te blijven fietsen. "Ga maar hoor," zegt hij. Ik vind deze kant van de Amerongse berg niet zo interessant. "Geen eer aan te behalen." zeg ik. Cees foetert op zichzelf terwijl hij nog  langzamer omhoog ploetert. "Nou zeg, zo zwaar is die mountainbike toch niet?" zeg ik. Normaal is zo'n klimmetje namelijk peanuts voor hem. "Ik snap er ook niks van, ik sta compleet geparkeerd", hijgt hij. Ik besluit dan maar zelf even naar boven te fietsen. Eenmaal boven keer ik de Colly en zie hem in de verte aankomen.

Zelfs de afdaling doet hij langzaam en als we eindelijk onderaan weer samen zijn en richting Veenendaal sturen, stuurt hij me alleen op pad. "Ga jij maar trainen, hoor. Ik ga op de bank hangen." Ik fiets tot aan het plaatsnamenbord van Veenendaal met hem mee en sla dan linksaf om terug te fietsen naar de Amerongse berg.
Die neem ik nu dus van de leuke kant. 150 meter voor me rijden 4 renners, allemaal in rabobank tenue. De voorste demarreren al direct en rijden een wedstrijdje tegen elkaar. Ik kom daar niet meer bij. Ik weet de achterste twee met gemak bij te halen, erop en erover, die waren dan weer geen partij.

Ik maak er nog een lus aan vast via Leersum en dan ben ik met precies 2 uur op de klok weer thuis. Dat valt me niks tegen met 4 uur slaap en de buiten gezette bloemetjes, vannacht.

48 km
2:00 uur

gpsje volgt

Ik heb gisteren geïnformeerd naar de aard van de training bij de clubkampioen. Gaat het hard? "O..het gaat wel wat harder dan in december, ja." Hm.. denk ik. Dat wordt dus half dood gaan. "Weer om 10 uur vanaf Witte Paarden?" vraag ik en vervolg; "Misschien dat ik dan wel mee rijd. Een stuk ofzo, tot het te hard gaat en ik eraf waai. Dan vind ik mijn weg naar huis zelf wel."
"Nou, moet je doen. Je kan ook vanuit Kuinre starten, daar beginnen we vroeger en we rijden dan nog heel rustig aan."

Dus om half 9 zit ik op de Colly. Te koud gekleed, jemig, wat is het nog koud zeg! Op weg naar Kuinre, dus de eerste 17 kilometer zijn solo. Net voor Kuinre draait Hoekie Ron de weg op en we gaan kort erna bijna onderuit in een bocht met gladde klinkers. Ging dus net goed, maar zegt genoeg over de weersomstandigheden. In Kuinre pikken we Hoekie-Manuel op en fiets ik in hun kielzog -sparen, marieke, sparen!- naar Oldemarkt. Daar is niemand bij het verzamelpunt en we rijden door naar Witte Paarden. Mijn tenen en handen zijn nog steeds koud! De noordoosten wind gaat dwars door mijn kleren. Ik heb er nog niet veel plezier in, eerlijk gezegd.

In Witte paarden staat een groepje van 4 te wachten. Dan komen er nog 2 Hoekie's aanrijden waaronder de mij bekende Jouke, opvallend in WTCT tenue. We gaan. Ik zie dat mijn koffie-gespekspartner van gister er ook bij is. En een jongen zonder helm. Zonder helm. Met een muts. Hoekie-de Muts. Het gas gaat gelijk even open om het huchie op te komen. Fijn, als je achteraan rijdt. Dan voegt Eric, de schaatser, zich bij ons. "Moguh" zijn 3 fietscomputers op zijn stuur piepen allerlei toontjes.

Het gaat inderdaad relatief rustig aan zoals beloofd. 33 km per uur ofzo. Twee aan twee wordt er gereden -we zijn met een stuk of 10?- en ik doe mijn duty's netjes mee op kop. Als we Giethoorn uit zijn en ik met Ron op kop rijd begint het gewoon te sneeuwen! De vlokjes zijn klein maar voelen messcherp aan. Het lijkt wel zand. Er verschijnen witte plekken op het asfalt en we rijden langzaam. Na Blauwe Hand is het wel klaar met de sneeuw en als we dan ook Belt-Schutsloot door zijn gaat de rem eraf. Manuel drijft de boel op. Het wordt me wel duidelijk dat dit de aanvoerder van het clubje is, vandaag. En Hoekie-Ron blijkt de captain te zijn -zeg maar de Nico bij de Axa's- die straks een keer aan de bel trekt. Straks.

Ik rijd achter de Hoekie-Vandekoffie, hij is breed, pas daar prima achter. Het gaat op een lint, maar niet iedereen heeft begrepen dat het nu hard moet gaan. Na wat gerommel heeft iedereen een positie gevonden. Hoekie-Cubkampioen/Manuel geeft over aan Jouke en dan zit ik al in 3e positie. Als we de N331 over gestoken zijn is het bijna mijn beurt op kop. Hoekie-Vandekoffie laat zich terug zakken en ik mag met halve tegenwind vooraan aan de bak. Ik kan de snelheid er inhouden, zo tegen de 34 per uur. Ik kijk eens achterom. Mooi treintje. Dan is, als ik het bijna gehad heb, daar verderop de kruising en ik geef mijn beurt over. We verlaten de N-weg en slaan linksaf naar Kraggenburg. Een ophaalbrug over, gas er weer volop. Hoekie-Manuel op kop en hij trekt de hele groep uit elkaar. Oei, aanzetten, bijblijven, denk ik. Ik kijk op mijn teller en zie even de 42 per uur verschijnen, en weet weer bij mijn voorganger te komen. Dan wordt er geroepen vanuit de achterhoede. De captain. we rollen uit tot we compleet zijn en dan moet Manuel toch echt wat minderen. Dat gebeurt deels, we rijden met 37 per uur op de teller verder. In een wiel is dat goed te doen. Eigenlijk gaat het ook wel erg goed.

Bij de splitsing naar Kraggenburg en Vollenhove houdt een van de Hoekie's het voor gezien en slaat rechtsaf. Wij rijden door naar Kraggenburg. Als we het Voorsterbos voorbij zijn en de wind vol grip op ons heeft waaien er renners af. We moeten temporiseren. Ik zit in 3e positie en kijk eens nieuwsgierig achterom. Hoekie-Demuts moet aansluiten. Eraf gewaaid. Een andere Hoekie maakt er een grapje over met iets "als jij wat wil winnen dit jaar". Als we bijna bij Marknesse zijn, en het met 34 per uur een viaductje op (!) gaat, krijg ik het ook even moeilijk om de aansluiting terug te vinden, maar met een duwtje van Hoekie-Ron is het snel voor elkaar.

In Marknesse gaat het gas er weer af en we rollen behoedzaam de bochten door. Het wolkendek zit potdicht en het is nog steeds koud! Daarentegen heb ík het al een uurtje lekker warm.
Als ik weer op kop ben zijn we bij Emmeloord (en ik maar denken dat ze een grapje maakten) en rijd ik fout op kop. Dat was een vlugge wissel dus. Ik sluit weer achteraan, alhoewel, achteraan. Er is er 1 naar huis en Driehoek-Demuts heeft een abonnement op de laatste plaats. Ik heb hem ook nog niet op kop gezien. Ook vertoeft de Schaatser al een poosje in de achterste gelederen. Dus ik sluit aan, voor hen, in de trein. We draaien dus met een beperkt aantal door en al snel ben ik aan de beurt. We hebben nu de noordoosten wind vol tegen, we rijden naar Kuinre. En we rijden nog 33 per uur. Ik hou vol aan kop, ben verbaasd over mijn eigen prestaties, ik rijd nog verder op kop, bijna 34 per uur. Waaah!! Lekker dit! En ik rijd nog niet eens helemaal in het rood, dat is nog het leuke aan deze hele training. Dan komt Hoekie-Manuel langs om de trein verder over te nemen "Toe maar. Heel goed hoor." Zo, dat dacht ik ook. Na nog wat doordraaien bereiken we Kuinre en bollen we uit.

Hoekie-Ron zwaait af naar huis, Hoekie's Manuel, Jouke, Vandekoffie, Eric en Hoekie-Demuts zijn over. Waren we niet met meer? Ja, nog iemand op een Colnago; Hoekie-de Veldrijder. Het uitbollen is van korte duur en we rijden in strak tempo de dijk op. Ik zit achter Eric, daarvoor valt een gaatje. Hoekie-Clubkampioen blijkbaar weer op kop want het gaat alweer hard. Ik stop net een fruitkick in mijn mond als ik merk dat Eric niet gaat aansluiten. Moet ik er omheen? Nee, dat is niet mijn taak. Dat kan hij zelf wel... Gaatje wordt groter en ze hebben het voor niet in de gaten. Nou, toe dan maar. En ik rijd er omheen naar ze toe, waar ze ons net in de gaten krijgen. *gniffel*

Het is niet ver naar Oldemarkt, ik begin er wel doorheen te zitten maar ben blijkbaar niet de enige als ik zie dat Jouke een keer verstek laat gaan op kop. Een kort woordje met de clubkampioen die min of meer zijn verbazing uitspreekt. "Gaat heel best toch?" Nou, dat dacht ik. Als we Oldemarkt uit zijn en Hoekie-Vandekoffie zijn laatste energie op kop heeft verspeeld mag ik nog een keer. Manuel neemt over en ik zie dat niemand meer kan aansluiten. Ik wacht niet op ze en haal het uit mijn tenen om in zijn wiel te komen, en te blijven. Dat lukt. Het zijn maar een paar honderd meters, maar ze zijn zoooo lang. Er sluiten er een paar aan. De rotonde geeft rust, we draaien 3 rondjes om op Hoekie-Eric en de Muts te wachten. Ze blijken door te rijden naar huis, wij rijden Oldemarkt door. Het gas mag er nu blijkbaar echt af, en we rijden min of meer rustig met z'n vijven de laatste 9 kilometer naar Wolvega.

Tjonge, ik kon gewoon meekomen. Hoe kan dat nou? En sommige konden dat niet. Het geeft wel een lekker gevoel moet ik zeggen. Thuis tempert Johan mijn mood. "Kan niet gezond zijn, zo hard. Dat elke week, en je bent zó overtraind." Kan wel wezen, maar ik heb het vandaag toch mooi geflikt :-)

112 km
3:45 uur

Zaterdagavond, feestje van de wielervereniging de Driehoek: we beginnen met koffie en cake, zo blijkt. Aan tafeltjes in een lange rij. Johan en ik zitten tegenover een rij druk pratende dames. De aanhang. Niet van mijn generatie. De midget golf staat al op ons te wachten en daarna gaat de barbeque aan....
Hoewel mijn generatie de term feest anders definieert, wordt dit best gezellig!

Mijn gesprekspartner rechts -naam vergeten- valt in de categorie masters 40 (of was het 50) plus. Een doorgewinterde wedstrijdrijder die mij op de hoogte brengt van de status van de overige feestgangers. Bestuursleden, wedstrijdrenners, toerders, vrouw van die, en die hoort bij die. Gelukkig voor mij, wordt mijn generatie ook vertegenwoordigd; aan het einde van de rij tafels zitten een paar 'jongelui', zoals we dan genoemd worden. Er volgt een woordje van de voorzitter Ron en dan een hoop bekers die worden uitgedeeld. De clubkampioen van 2009 ontvangt een beker, en die van het jaar daarvoor ook. Dat blijkt dezelfde te zijn. De -ons bekende- Manuel. (Daar reden Johan en ik in december, voor de sneeuwtijd, nog een training mee.) Ik fluister Johan toe dat ik me afvraag of er ook een dames klassement is. De voorzitter zet voor de gehele club een collectieve doelstelling neer en dat is de uitdaging om de huidige kampioen een keer te verslaan.

De prijzen zijn verdeeld, het nieuwe seizoen begint met een potje indoor midgetgolf. Dwergen golf. Mijn golf-ploegmaatjes zijn Manuel en de vrouw van een bestuurslid. Mijn vele (ahum) bezoeken aan het poolcafé 'vroegah' komen nu enigszins te pas. Na 10 onderdelen heb ik Manuel verslagen. En daar zal het wat dat betreft ook wel bij blijven.

Onder het genot van een bbq product schuif ik aan bij Eric. Hij reed in december ook mee. Het gesprek komt al snel op de kwaliteit van de vaardigheden van de boswachters in de Weerribben. Eric is met zijn kompanen door het ijs gezakt tijdens een clandestien schaatstochtje in de Weerribben. Hij vertelt dat hij al 1000 schaats kilometers erop heeft zitten. Geen idee of dat in die-hard schaatswereld veel is, maar hij maakt er indruk mee. Ik voorzie hem van een 2e biertje. "Weet je het zeker?" vraag ik, aangezien hij morgen ook bij de training van de partij is. Hij wuift de vraag lachend weg.
Dan is het tijd om thuis onze oppas af te lossen en kan ik snel mijn nest in, want er moet morgenochtend gefietst worden!!

Ligt dat nou aan mij??
Ik fiets aan het eind van de middag buiten met de Bosbosfiets vanaf mijn werk naar huis. Met een omweg, zodat ik gelijk mijn anderhalf uur duurtraining heb afgewerkt, die ik eigenlijk gisteren had moeten doen. En het lijkt wel 12 graden boven nul! En ik hoor zelfs vogels al aan hun lente gekwetter beginnen. Wat heerlijk om in dit weer te fietsen. Het lijkt bijna wel warm. Waarschijnlijk is dit een soort über-compensatie van de gevoelstemperatuur min 15 waar we de laatste weken (maanden?) in moesten trainen.


Na het avondeten ga ik gelijk door naar de sportschool, voor een dik uur klim-RPM. Heerlijk joh!

35 km
1:35 uur D1

und
32 fictieve km's
1:06 uur RPM

Ja, nieuw, dat zal je niet ontgaan zijn. De nieuwe look van mijn blog. Even opnieuw onderscheid trachten te maken in het drukke bloggerswereldje.

Wat ook nieuw is is het trainingsschema (nu *nieuw* in de link-balk bovenin) en daar wilde ik het eigenlijk ff over hebben. Het schema werkt naar de Marmotte toe op 3 juli. Dat is nog 5 maanden weg. Nu gaan de weken best snel, we zitten alweer in februari. Maar toch zijn er wat tussendoelen gesteld waar het schema ook naar toe werkt

Cyclo La Ventoux in Beames de Venise gaan we rijden op 5 juni. Over 4 maanden dus. We zitten dan net een weekje in Frankrijk tijdens onze vakantie. Opa en oma passen rond die dagen op, zij zijn dan ook in Bédoin. Erna trekken we door naar de Franse Alpen om daar de vakantie voort te zetten en om nog een week te trainen en hopelijk de route van de Marmotte te rijden.

Maar vóór die vakantie rijden we de Shimano Fiets challenge in Limburg, begin mei. Dat is dus over 3 maanden al.

Nog wat eerder is op 17 april de Amstel Gold Race. Die toertocht vanuit Valkenburg die in 40 minuten uitverkocht was. Sold out, 20 duizend startbewijzen. Absurd. Wij rijden de 150 km versie. Dat is over 2,5 maand al!

Wat nog eerder komt is het trainingsweekend van WV de Driehoek tijdens het paasweekend, dat is het eerste weekend van april. Hoewel Johan lid is, rijdt hij al een week eerder met een vriend zijn eigen trainingsweekend. Hij is daar dus niet bij. Nog 2 maanden, ik heb er zin in. Toch moet daarvoor nog wel wat werk verzet worden, kilometers maken dus.

En ja, in het schema heb ik, nadat Johan deze al definitief gemaakt had, nog even de Bloggerstocht tussen gepropt. Want die komt er ook nog, en dat is als eerste aan de beurt, nog een kleine 7 weken!!

Een verklaring van ongebruikelijk schema taal
WW = natuurlijk woon-werk rit
CP Woldberg = een interclub wedstrijd op het clubparcours de Wolberg (stukje openbare weg naast/tegen de Woldberg bij Steenwijk
CT 3Hoek = clubtraining WV de Driehoek

En voor vandaag:
25 km RPM
0:50 uur